index

Een jonge knaap verkleedt zich in deze voorlichtingsfilm voor een jaarlijks potje trick-or-treat met zijn schoolvrienden. Maar de vangst van deze nacht is niet voor henzelf.

De Marokkaanse schrijver en filmer Abdellah Taïa dwaalt door Caïro. Zijn handycam scant de Egyptische stad. Achttien jaar later kijkt Taïa terug op de herinneringen die hij en zijn verloren geliefde in de stad deelden.

Met Sawyer Avenue, Sunday Afternoon zet Bill Morrison een chronologie uiteen van een ICE-inval en van het burgerlijke verzet dat hierop volgt. Een found-footage-collage van telefoon- en bodycambeelden.

Charel, een verveelde, kalende vijftiger, woont nog bij zijn moeder. Voor de klungelige celibatair vervult haar huisdier—een baars in een veel te kleine visbokaal—een kleinkinderwens die hij nooit voor haar wist te vervullen.

In verrotting zit volgens Peggy Ahwesh ook schoonheid en extase. Met haar 16mm blow-up van een pornografische Super 8-film zoekt de Amerikaanse kunstenaar naar sensualiteit.

In deze film onderzocht Barbara Hammer de publieke onwetendheid, stigmatisering en ronduit verkeerde houdingen tegenover het toen nieuw opkomende virus AIDS.

Aan de hand van de poëzie van een dichteres uit de zesde eeuw v.Chr. ontrafelt een groep vrouwen, waaronder filmmaker Barbara Hammer zelf, het papyrusgaas dat het lesbische lichaam omhult en brengt haar tot leven.

Barbara Hammer neemt haar camera mee om het publiek te filmen tijdens vertoningen van haar films. Daarmee wou ze de diversiteit binnen een vrouwelijk publiek laten zien: de verfijning, de bedachtzaamheid, de speelsheid, het geflirt, de details, de subtiliteit.

Als iemand die niet zozeer een ‘survivor’ als wel een ‘thriver’ van kanker is, zet Barbara Hammer in deze film haar ziekte om in herstel.

De beeldschone Bernadette fietst in François Truffauts debuutfilm over de bruggen en door het struikgewas van Nîmes. Overal waar ze gaat, zitten vijf mistons, streektaal voor kwajongens, haar op de hielen. Ze projecteren hun ontluikende, prepuberale verlangens op de jonge vrouw.

Twee kleine houten boten bevaren de straat van Messina. Onder de waterlijn zwemmen zwaardvissen hen tegemoet: net op tijd voor het broedseizoen, maar zich onbewust van de werpspeer die op hen wacht. Op de oevers wassen vrouwen hun kleding en zingen ze traditionele werklieden.

In deze found footage collage tonen griezelige gelijkenissen een ondubbelzinnig een patroon: in de verhouding tussens mens en dier worden grenzen overschreden.

Een Palestijnse grootmoeder keert terug naar haar geboortestad Haifa, waar ze het landschap verkent op de enige mogelijke manier: als een digitale geest via Google Street View.

Op een ochtend in augustus 2012 zag de Syrische fotograaf Issa Touma jonge mannen zandzakken zijn straat in slepen: het begin van de Syrische opstand in de stad Aleppo. Touma legde negen dagen lang vast wat er gebeurde.

13 september 1993: de handdruk tussen Yasser Arafat, Yitzhak Rabin en Bill Clinton in de tuin van het Witte Huis na het tekenen van de Oslo-akkoorden. Een historisch moment, twintig keer herhaald.

Hoe abstraheer je het overlijden van een naaste? Welke textuur krijgt dit? Welke kleur? Na het verlies van zijn vader boetseerde LUCA-alumnus Brecht De Cock een transmediaal antwoord op deze onmogelijke vragen.

In deze hybride 3D-animatiefilm reflecteert een pseudo-intellectuele beestenboel met gortdroge humor en via Disney-fonts op het hedendaagse politieke landschap.

Kaki is een 60-jarige weduwe die samenwoont met haar Nepalese huishoudster, Malti. De film speelt zich af op een middag in hun huis, waar op het balkon een bloem tot bloei komt.

Shellie Fleming haalt Sylvia Plaths gedicht Tulips uit elkaar en maakt nieu­we woordcom­bi­na­ties. De poë­zie laat zich horen, zien en voe­len in Devotio Moderna, dat zo een zeer tast­ba­re erva­ring wordt.

Een jongeman beleeft via berichten en foto’s de oorlog in Libanon vanop afstand, samen met de kat van zijn partner in diens lege appartement.

Ondergedompeld in de gemeenschap van kunstenaars en lokale bewoners van Ibiza, benaderde Nicola L. het eiland als een levend landschap, gevormd door mythologie en gedeelde ervaringen. In film Les têtes d’Ibiza vloeien fictie en documentaire naadloos in elkaar over.

Pol Gasco Robles is in de ban van de gouden bergen die technokapitalisten en crypto bro’s hem via het internet beloven. Luxe is voor hem geen bijproduct van succes, maar een doel op zich. Gala Hernández López stelt hem kritische vragen.

Drie jaar na de publicatie van Marguerite Duras’ kinderboek Ah! Ernesto rukken Jean-Marie Straub en Danièle Huillet de titulaire protagonist los van de pagina’s voor een atypische filmadaptatie van haar kortverhaal.

Met afwisselend stop-motion en long takes blikt Vukica Đilas een persoonlijke encyclopedie in die bijna dertig jaar overspant, vol herinneringen aan geliefden, reizen en sociopolitieke randverschijnselen. Đilas’ observaties zijn als die van een kind: verwonderd door haar omgeving en de details daarin.

Het is zomervakantie, twee beste vriendinnen brengen al hun tijd samen in huis door. Ze zijn onafscheidelijk. De vanzelfsprekendheid van hun samenzijn wordt op de proef gesteld door de tussenkomst van de puberteit. Terwijl de zomer voortduurt, zorgt het veranderen van hun lichamen voor een ongemakkelijkheid in hun vriendschap.

De ontroerende observatie Spaghetti Aza schetst niet alleen het portret van een slaperige jongen, maar indirect ook dat van twee liefhebbende ouders. Een home video van één minuut door Ken Jacobs, een pionier van de Amerikaanse avant-garde film uit de jaren zestig en zeventig.

Rana Nazzal Hamadeh zoekt in kleurrijke, lage resolutie beelden naar planten, die geteisterd zijn door vestigingskolonialisme. Meer dan als aanklacht, voelt Hamadehs docu-essay als een herwaardering van de (politieke) kracht die in gewassen als sumac en hertshoornvaren schuilt.

Schrijfster Marguerite Duras, lid van het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog en echtgenote van een Holocaust-overlever, geeft in deze fictieve brievenfilm met haar titulaire alter ego stem en taal aan een diep-persoonlijk verdriet.

Nadat ze met moeite het geld bij elkaar heeft gesprokkeld om een abortus te betalen, besluit de regisseur dit te vieren met een feestje. Aanwezig zijn haar bejaarde buurman, een muzikant, haar homoseksuele huisgenoot en bedwantsen.

Lang stilstaande beelden, tekst en geluid worden met elkaar verweven en ontvouwen het verhaal van een anonieme groep die haar tijd vult met het in kaart brengen van afstanden. Die onschuldige metingen maken plaats voor politieke: hoe brengen beeld en geluid geschiedenis over?

Marthe Peters zoekt in haar geliefde kat Henry iets zachts om in te wonen, een vachtje waarin ze zich kan terugtrekken. Tussen lakens en vlekjes bloeit een liefdesverklaring op. Een ode aan de intieme ruimtes waarin we leren leven en rusten.

Een stille film met collages en geschilderde scènes van vrijpartijen tussen kunstenaar Carolee Schneemann en haar toenmalige partner, componist James Tenney, gadegeslagen door hun kat Kitch.

Theo Panagopoulos zet archiefbeelden in een wrang perspectief. Via de blik van hun maker slaat de regisseur een dystopische brug tussen deze voorbode op de Nakba uit 1948 en de genocide van vandaag.

In Emmanuel Marre’s véritéfilm bepalen niet hij en zijn camcorder de mise-en-scène, maar wel een wisselmontage van Brusselse ouders die de haren van hun kinderen stileren met alles wat voorhanden is. Hun directe maar intieme aanwijzingen en de badkamers, keukens en leefruimtes die dienen als efemere kapsalons boetseren het decor, ritme en beeld.

Blight draait om de aanleg van de M11 Link Road in Oost-Londen en de langdurige en bittere campagne waarmee omwonenden hun huizen wilden beschermen tegen sloop. Wat wordt gepresenteerd is tegelijkertijd feit en fictie.

In deze documentaire annex enquête uit 1979 worden fundamentele existentiële vragen gesteld in de vorm van een vox pop. Vierenveertig Polen, afkomstig uit verschillende beroepsgroepen en van zeven tot honderd jaar oud, beantwoorden drie vragen: Wanneer bent u geboren? Wie bent u? Wat wilt u in het leven?

Met behulp van nieuwsbeelden en een song van Lena Horne maakte de Cubaanse filmmaker Santiago Álvarez Now!, een van de krachtigste propagandafilms uit de jaren zestig. De film is grotendeels gemaakt van reeds bestaande nieuwsbeelden om de urgente politieke kwesties van die tijd aan te pakken, van racisme tot imperialisme.

In 1954 nam Agnès Varda op een strand in Calais een foto van een man, een jongen en een dode geit. Bijna 30 jaar later keert ze terug naar dat beeld, dat moment, haar (niet altijd even juiste) herinneringen hieraan en de verbanden tussen het verleden, het heden en de toekomst.

Een stille meditatie over de dood waarin lichamen in een mortuarium worden getoond. In dit werk, een van de meest schokkende voorbeelden van body horror, maakt Brakhage onze eigen perceptie tot het monster.

Van Barbara Hammers oeuvre met meer dan tachtig audiovisuele werken blijft Dyketactics uit 1974 het meest iconisch. Met deze vier minuten durende lofzang op lesbische seksualiteit, maakte Hammer haar nieuw ontluikende seksuele identiteit publiek bekend.

Een verhaal over eerste liefde. Romeo en Polly wachten voor een café in aparte auto’s op hun ouders. Ze vervelen zich totdat ze elkaar opmerken. Eerst maken ze ruzie en doen ze alsof ze elkaar niet zien, maar eens ze afscheid moeten nemen, zijn de vonken van de eerste liefde al overgeslagen.

Maryam Tafakory creëert een intieme innerlijke wereld die zich beweegt tussen het concrete en het abstracte. Lagen van gevonden en originele beelden worden over elkaar gelegd om de barsten, de weglatingen, de grenzen van de representatie op te vullen. Mast-del is een liefdeslied dat nooit door de censuur zou komen.