Mamada Perdida

Swollen Stigma is een surrealistische vertelling over verlies. Een vrouw reist zowel letterlijk als mentaal door verschillende kamers terwijl lesbische fantasieën en herinneringen aan een geliefde haar verbeelding vullen.

Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.

Een slapende man droomt van een schemerende stad. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar. De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden.

Een zachtaardige man keert terug naar de nudistenkolonie waar hij zijn jeugd doorbracht, om er zijn stervende moeder op te zoeken. Na haar dood blijft Willy alleen achter. Triest en verward vlucht hij de wilde natuur in, op zoek naar troost.

Op zoek naar een betere plek op aarde, steken mensen de oceaan over. Hoewel hun paden kruisen, lijken ze elkaar nooit te ontmoeten. Het Paradijs is een luchtige maar kritische beschouwing over de ethiek van massatoerisme.

We hebben allemaal een ander ritme. Heen en weer is een dansfilm over individuele ritmes die met elkaar samengaan, op andere momenten lijken te botsen of helemaal niet met elkaar in contact komen.

Een reus zit dag en nacht op een heuvel, ver verwijderd van zijn kleinere medemens. Hij vult zijn dagen met het ordenen van de dingen en zorgt ervoor dat alles zich op het juiste moment op de juiste plaats bevindt.