een collectie skate films
gecureerd door
Emma Daelman,
Niels Putman
Trick Shots
Skateboarden is een van die zeldzame sporten die jonger zijn dan de filmkunst. Zowel de ontstaansgeschiedenis en bloeiperiode als de heropleving ervan zijn dan ook uitgebreid op camera vastgelegd. Deze collectie van acht skatefilms belicht uiteenlopende aspecten van zowel de sport zelf als van de beeldcultuur die er bij de start rond ontstond. Trick Shots is een eerste kennismaking met de skatecultuur in de VS en West-Europa.
gecureerd door
Matti Ullrich
double bill #36
Manon de Boer en Mohamed Soueid interviewen allebei een vrouwelijke artiest. De vrouwen ademen, spreken, roken, pauzeren—en ze treden op. Beiden leiden zeer verschillende levens met wisselende maatschappelijke context en erkenning, maar wat hen verbindt is hun performance. Het idee dat biografie gelijkstaat aan waarheid vervaagt hier door de sigarettenrook.
gecureerd door
Iris Diane Palma
double bill #19
Ruimtes die bedoeld zijn om te kweken en te beheersen beloven controle, maar toch glipt er altijd iets rusteloos door de mazen van het net. In die stille ontsnapping komt net hun schoonheid tot bloei. Deze films blijven hangen in afgesloten werelden—de ene botanisch, de andere psychologisch—en laten zien hoe zorgzaamheid de ruimtes waarin we leven vormgeeft.
no one is free until everyone is free
Comment ça va?
In deze hybride 3D-animatiefilm reflecteert een pseudo-intellectuele beestenboel met gortdroge humor en via Disney-fonts op het hedendaagse politieke landschap.
gecureerd door
Farah Hasanbegović
double bill #28
Terwijl Lettre à Mohamed door aandachtige observatie nabijheid uitstraalt, benadrukt Saif Alsaeghs The Motherfucker’s Birthday juist afstand door ironie en confrontatie. Samen suggereren de films dat humor – of deze nu subtiel of bijtend is – een essentieel instrument is om door politieke onrust te navigeren.
gecureerd door
Dora Leu
double bill #20
In videodagboeken wordt het leven zowel geleefd als geobserveerd, met de camera als spiegel die onszelf reflecteert in de tijd. De op internet gevonden beelden in Because We Are Visual van Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes versterken wat Jonas Mekas al decennia eerder vastlegde in zijn Self-Portrait: ons verlangen om het alledaagse om te zetten in iets blijvends.
pride is protest
Saute ma ville
Een jonge vrouw, gespeeld door Chantal Akerman zelf, komt haar Brusselse flat binnen en begint aan een huishoudelijke routine die gaandeweg steeds verder ontaardt. Het alledaagse parodiërend dweilt ze de vloer, poetst haar schoenen, plakt de spleten van de deur met plakband dicht en geeft zo een explosieve wending aan het huiselijk leven.
gecureerd door
Flavia Dima
double bill #29
Alle kunstwerken lijken één gemeenschappelijke noemer te hebben, alsof elk lied, elke film of elk gedicht kan worden teruggebracht tot één eenvoudig woord: liefde. Zowel Felipe Casanova in Loveboard als Martí Madaula Esquirol in The Living Wardrobe presenteren dit in een nieuw licht en verkennen intimiteit als iets dat wordt bemiddeld in plaats van direct uitgedrukt.
generatie x, y, z
gecureerd door
Emily Jisoo Bowles
double bill #33
De filmkunst heeft soms iets spookachtigs, van de vage verschijningen op vergane pellicule tot al lang overleden acteurs die op het scherm weer tot leven komen. In de homevideo’s Nanu Tudor (2020) van Olga Lucovnicova en Empty House (1999) van Gina Kim manifesteert de vrouw áchter de camera telkens als een spookachtige aanwezigheid die het huiselijke leven vanop afstand observeert, zonder er volledig aan deel te nemen.
Belgian highlights
gecureerd door
Emilia Mazik
double bill #16
Eten als ritueel en als spektakel: onze maaltijden draaien nooit alleen om voedsel. Aan de eettafel zijn gezelschap, klassenbewustzijn en culturele waarden altijd mee aanwezig. Zowel Les Gestes du repas van Luc de Heusch als Love Goes Through the Stomach van NEOZOON tonen hoe gemeenschappen zichzelf via eten definiëren.
coming home
gecureerd door
Nikita Diakur
double bill #27
In Anton Cla’s Cyclepaths en Dimitri Venkovs The Hymns of Muscovy is tijd eerder cyclisch dan progressief en worden steden voorgesteld als onstabiele, zelfreferentiële omgevingen. Beide films onderzoeken hoe systemen langer meegaan dan de individuen die zich daarin bewegen.