Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
Home Movies, 1970s-1990s
Na het naakte lichaam van regisseur Vukica Đilas volgen de bloemenschilderijen van Andy Warhol. Beelden van kuikens die door de woonkamer rennen. Reclameborden in New York, bruggen in Parijs. Looney Tunes en de Olympische Spelen op televisie,… Met afwisselend stop-motion en long takes blikt Đilas een persoonlijke encyclopedie in die bijna dertig jaar overspant, vol herinneringen aan geliefden, reizen en sociopolitieke randverschijnselen.
Meer dan eens zijn het diezelfde geliefden die de lens ook richting haar eigen lijf en leven draaien. In tegenstelling tot haar politiek militante ouders, blijft de maker hier ver weg van enige maatschappelijke commentaar. In haar blik is haar moeder geen revolutionair, maar een frêle, breiende vrouw. Đilas’ observaties zijn als die van een kind: verwonderd door haar omgeving en de details daarin.
Đilas vertoefde bij leven niet als filmmaker, maar als journalist en kunstcriticus in joegoslavische avant-garde-kringen. De restanten van haar persoonlijke tijdscapsule worden pas na haar dood ontdekt op een plek waar ook teksten van haar grote inspiratie Jonas Mekas terug te vinden zijn. Zoals: “I make home movies—therefore I live. I live—therefore I make home movies.” Đilas’ intieme archief, hier gehermonteerd door boezemvriend en filmmaker Slobodan Šijan, toont onder nieuw toegevoegde pianobegeleiding hoe ze met hartstocht leefde naar dat credo van Mekas. Het was haar enige film.