Fuses

Een jonge vrouw, gespeeld door Chantal Akerman zelf, komt haar Brusselse flat binnen en begint aan een huishoudelijke routine die gaandeweg steeds verder ontaardt. Het alledaagse parodiërend dweilt ze de vloer, poetst haar schoenen, plakt de spleten van de deur met plakband dicht en geeft zo een explosieve wending aan het huiselijk leven.

Aan de hand van internet beelden die Israëli’s deelden tijdens de Golfoorlog, de Eerste Intifada en trance-concerten, schetst Shuruq Harb het portret van een Palestijnse tiener in de jaren negentig. In de spiegel van de Israëlische popcultuur en het politieke klimaat van de Oslo-akkoorden worstelt zij met haar angsten.

Een reeks portretten van Barbara Hammers vrienden en geliefden wordt in Women I Love afgewisseld met speelse beelden van fruit en groenten. Die combinatie roept het idee op van een tantrisch schilderij waarin seksualiteit voortduurt.

Net als een dier in een van Eadweard Muybridge’s wetenschappelijke foto-experimenten worden vijf onopvallende momenten in het leven van een man door een vrouw geobserveerd. Een studie in visuele obsessie en een nieuwe invulling van het begrip van de “gaze”.

Een spaarzaam en minimalistisch reisverslag over Istanbul. Een buitenlandse vrouw mediteert over het uiteenvallen van een relatie terwijl ze van hotelkamer naar hotelkamer verhuist. In een stad die tegelijkertijd toegewijd is aan de islam en aan seculier nationalisme, vindt ze haar toevlucht in kwetsbare en strenge rituelen.

Er liggen achtduizend vijfhonderd kilometer tussen de Amazone en de Ardennen. In zijn thuisland Brazilië bekijkt filmmaker Diego van buitenaf het ontoegankelijke woud. De Belgische tegenhanger daarvan is makkelijker te verkennen.

Een man opent de grote poort van de Lumière-fabriek in Lyon, Frankrijk in 1895. Door de poort en een kleinere deur ernaast stromen arbeiders naar buiten voor de lunch. Als alle arbeiders de fabriek hebben verlaten, sluit de portier de poort weer.