Meander

Sofia is weer in paniek. Het universum neemt contact met haar op via een buitenwereldse dialoog. Lentzou’s korte film is een symfonie voor de planeet Mars, waarin mensen wakker dromen en vechten voor de liefde.

Een slapende man droomt van een schemerende stad. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar. De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden.

Een reis naar de onderwereld begint in onze eigen ingewanden. Van het intieme ritme van de spijsvertering breit de film verder tot de totstandkoming van verschillende tijden, geïnspireerd op El Pez de Oro van Gamaliel Churata waarin hij stelt dat “we allemaal de doden levend met ons meedragen; dat de doden leven.”

De inwoners van Zinal zijn nihilistisch en cynisch. Zelfs wanneer een paraglider op mysterieuze wijze uit de lucht valt lijkt het hen niets te kunnen schelen. Het stadje in de Zwitserse Alpen kijkt recht op naar de smeltende gletsjers van de Couronne Impériale. Als de dreiging zo onmiddellijk is, en de persoonlijke onmacht zo groot, is er dan een andere manier dan te reageren met onverschilligheid?

Een zachtaardige man keert terug naar de nudistenkolonie waar hij zijn jeugd doorbracht, om er zijn stervende moeder op te zoeken. Na haar dood blijft Willy alleen achter. Triest en verward vlucht hij de wilde natuur in, op zoek naar troost.

Aan de hand van online verzamelde videodagboeken en beeldmateriaal creëren filmmakers Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes een eigen poëtisch universum waar via webcam gedeelde gedachten, verlangens en beslommeringen samenvloeien.

Shatila, een vluchtelingenkamp dat in Libanon, werd gebouwd toen duizenden Palestijnen in 1948 hun land ontvluchtten. Op een onbepaald moment in de toekomst wordt de droom van de vluchtelingen om terug te keren naar Palestina werkelijkheid.