Les têtes d’Ibiza

Visueel kunstenaar Nicola L. werd geboren in Marokko en was actief in Parijs, Brussel, New York en Ibiza, waar ze een artistieke praktijk ontwikkelde die gericht was op de gemeenschap en een unieke plaats innam binnen de naoorlogse avant- garde. Vanaf het einde van de jaren 1960 creëerde ze een uitgesproken persoonlijk oeuvre vol zachte sculpturen, immersieve omgevingen en participatieve performances met  aanraking en collectieve ervaring als centrale artistieke principes.

Ondergedompeld in de gemeenschap van kunstenaars en lokale bewoners van het eiland, benaderde Nicola L. Ibiza als een levend landschap, gevormd door mythologie en gedeelde ervaringen. In film Les têtes d’Ibiza vloeien fictie, performance en documentaire observatie naadloos in elkaar over, waardoor het eiland transformeert tot een plek van vrijheid, verbeelding en collectieve expressie. Ze maakte dit werk tijdens haar verblijf op Ibiza in de jaren 1960 en 1970.

Daar raakte Nicola L. gefascineerd door twee hoofdloze standbeelden aan de ingang van de oude stad. Aanvankelijk dacht ze dat die waren beschadigd door de tijd of door invasies. Toen beklom ze een ladder om ze van dichtbij te bekijken: “Ik besef dat er geen breuk is, maar dat de snede onderaan de nek heel glad is… en binnenin een opening zichtbaar maakt die lijkt te wachten op het spiesen van een hoofd.” Vanuit die observatie ontwikkelde ze een fictief onderzoek naar de verdwenen hoofden.

Gezien Ibiza’s geschiedenis van opeenvolgende machthebbers waren de hoofden misschien afneembaar en verwisselbaar. Blijkbaar waren ze van goud en ergens op het eiland begraven, schrijft Nicola L. in haar memoires. Dat idee vormt het vertrekpunt voor een bredere narratieve structuur waarin verbeelding en orale geschiedenis door elkaar lopen. Via een reeks ingebeelde interviews met eilandbewoners gebruikt ze het mysterie als manier om het sociale en culturele landschap van Ibiza in de jaren 1970 in kaart te brengen, nog voor het massatoerisme het eiland volledig transformeerde.