Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
Lu tempu di li pisci spata
The Age of Swordfish
Sicilië, 1954. Vittorio De Seta en de ochtendzon lijnen visserssilhouetten uit op legendarische Ferrania-kleurenfilm. Twee kleine houten boten bevaren de straat van Messina. Onder de waterlijn zwemmen zwaardvissen hen tegemoet: net op tijd voor het broedseizoen, maar zich onbewust van de werpspeer die op hen wacht. Op de oevers wassen vrouwen hun kleding en zingen ze traditionele werklieden om dat harde labeur te verzachten. ‘s Avonds komt het hele dorp samen en viert het de vangst. Enkele jaren later veegt massale emigratie deze eeuwenoude cultuur en haar tradities van de kaart.
Lu tempu di li pisci spata voelt ondanks haar levendige blauw-oranje kleuren als een documentaire rouwbrief voor een levenswijze die er niet meer is. Al was dat nooit De Seta’s intentie: met de tien korte films die hij in de regio maakte wilde hij niet meer doen dan de plek en haar mensen waarachtig vastleggen. Geluid is direct op locatie opgenomen, ondanks de dubbingtraditie van het Italiaanse studiosysteem, en de crew hield hij klein om een natuurlijk gevoel te behouden. In die neorealistische stijl bereikt hij via snedig montagewerk wel een heerlijke speelsheid. Zijn film voelt meer aan als een tijdscapsule dan als een aanklacht. Martin Scorsese vat het mooi samen: “De Seta is een antropoloog met het oog van een poëet.”