Devotion

“Ik hou van een stad die je verwelkomt met bloemen.” Zo begint Devotion, in een passend mooie ouverture van dit eerste van vele projecten die Cynthia Madansky opzette in Turkije en het grandioze Istanbul. De lofzang is bitterzoet. Devotion is zowel een film over een romantische breuk, een narratief experiment, als een reflectie op een land in transitie. Madanksy bouwt haar film op als een zwerftocht door de stad tijdens meerdere nachten.   

Hoewel je ook Chris Markers nieuwsgierige oog kan herkennen, het samenspel tussen beeld en tekst van Marguerite Duras, of de desolate, suggestieve hotelkamers van Chantal Akerman, is dit toch duidelijk een film van Madansky. Devotion weerspiegelt haar voortdurende zoektocht naar verbondenheid.

Terwijl de romantische verbinding die de kern van de film vormt steeds verder uit elkaar rafelt, plaatst Madansky deze tegenover de praktijk van religieuze vroomheid, die de natie verdeelt. “Istanbul, een seculiere stad die wordt uitgedaagd door de islam”, mijmert de voice-over. “Istanbul, een moslimstad die wordt uitgedaagd door het secularisme.”

Hoewel dit formeel gezien een relatief minimalistische film is – met een afgewogen esthetiek waarin kleine maar diepgaande details ingetogen worden vastgelegd – bouwt Madanksy haar verhaal verder uit door het opvallend rijke gebruik van geluid en stem. Het resultaat is een portret van een plek die zowel ambulant als gegrond voelt.