Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 90 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
een zorgvuldig samengestelde streaming bibliotheek met korte films en video’s, gepresenteerd als double-bills en in reeksen of permanente collecties
Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 90 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
een maandelijkse gids van niet-te-missen filmvertoningen, tentoonstellingen, en lezingen in België en Nederland, inclusief yanco’s evenementen
In wat algemeen wordt beschouwd als zijn beste film, reduceert Len Lye cinema tot zijn meest elementaire componenten door krassen te maken op pellicule met behulp van verschillende middelen, variërend van tandheelkundige instrumenten tot een oude Indiaanse pijlpunt. De titel verwijst naar een term uit de moderne natuurkunde: ‘free radicals’ zijn deeltjes energie.
Een klein meisje gaat op een verbijsterende reis naar haar verre toekomst. Oorspronkelijk bedoeld als oefening in digitale animatie, bevat World of Tomorrow bedrieglijk eenvoudige stokfiguurtjes tegen een abstracte achtergrond. De film herinnert er ons aan dat we het leven moeten koesteren.
In So Can I combineert de Iraanse filmmaker Abbas Kiarostami live action en animatie. Terwijl twee schooljongens op tv naar geanimeerde dieren kijken (zoals springende kangoeroes en zwemmende vissen), zegt de ene jongen, “Dat kan ik ook”, en doet vervolgens de handelingen na.
Spookachtige ogen rollen wild in hun kassen. Aan de basis van het gifgroene en onheilspellende L’Eye - The Chemical Bath liggen Italiaanse magazines over modieuze schoenen.
Verward door de Duitse bureaucratie en in dubio over haar seksualiteit, raakt Hoda, een Iraanse asielzoekster in Berlijn, emotioneel en seksueel verslingerd aan Magdalena, die beloofd heeft haar asiel te verzekeren door met haar te trouwen. Door veranderingen in Magdalena’s privéleven wordt het waarmaken van die belofte steeds complexer.
Isle of Flowers toont de cycli van het moderne leven. Wat duidelijk wordt: er rot iets in het kapitalistische systeem. Sinds zijn release heeft de film niets van zijn visuele betekenis of actualiteit heeft verloren.
Een polemische, uitgesproken persoonlijke documentaire over de ervaringen van zwarte homoseksuelen in Amerika. Marlon Riggs prijst zwarte mannen die van zwarte mannen houden als een revolutionaire daad.
In 1954 nam Agnès Varda op een strand in Calais een foto van een man, een jongen en een dode geit. Bijna 30 jaar later keert ze terug naar dat beeld, dat moment, haar (niet altijd even juiste) herinneringen hieraan en de verbanden tussen het verleden, het heden en de toekomst.
Door één camerabeweging onderzoekt deze film onze relatie met de grond. Het gezichtspunt wisselt voortdurend. Plaatsen, objecten, mensen en gebeurtenissen komen in beeld. Deze observaties versnellen geleidelijk en onthullen een dubbelzijdige grond die omdraait als een opgeworpen munt, om daarna weer te vertragen en rond de rand van de aarde te slingeren.
Op een ochtend in augustus 2012 zag de Syrische fotograaf Issa Touma jonge mannen zandzakken zijn straat in slepen: het begin van de Syrische opstand in de stad Aleppo. Touma legde negen dagen lang vast wat er gebeurde.
Een rouwende broer en zus gaan in de mystieke landschappen van Colombia op zoek naar de geest van hun vermoorde vader. Hun spirituele reis voert hen van Bogotá naar de jungle, door het kluwen van hun existentiële vragen en dromen.
Schrijfster Marguerite Duras, lid van het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog en echtgenote van een Holocaust-overlever, geeft in deze fictieve brievenfilm met haar titulaire alter ego stem en taal aan een diep-persoonlijk verdriet.
Door een fictieve groep vluchtelingen door Europa te volgen, stelt de film de overproductie van beelden rond echte tragedies en doden ter discussie.
Intieme, emotionele en soms gewelddadige momenten van afscheid: mannen, vrouwen en kinderen verlaten hun huis voor een (onbekende) toekomst als migrant.
All My Life is een drie minuten durende, glijdende camerabeweging langs een oud houten hek, omlijst door de blauwe lucht erboven en een strook zomerbruin gras daaronder. Op de soundtrack hoor je het gekraak en gesis van een oude plaat. Al snel zingt Ella Fitzgerald “All My Life” in een sessie uit 1936 met pianist Teddy Wilson.