Now!

Met behulp van nieuwsbeelden en een song van Lena Horne maakte de Cubaanse filmmaker Santiago Álvarez Now!, een van de krachtigste propagandafilms uit de jaren zestig.

Al in 1959, direct na het succes van de revolutie, gaf Fidel Castro opdracht om een staatsinstituut voor ‘cinematografische kunst en industrie’ op te richten, waarbij hij cinema erkende als “de krachtigste en meest provocerende vorm van artistieke expressie, en het meest directe en wijdverspreide middel voor onderwijs en het overbrengen van ideeën aan het publiek”. Wat deze nieuwe productie- en distributieorganisatie aan middelen en ervaring tekort kwam, maakte ze goed met revolutionair enthousiasme. Santiago Álvarez, een van de oprichters, sprak de beroemde woorden: “Geef me twee foto's, muziek en een moviola, en ik geef je een film.” Wat volgde was een enorme stroom van voornamelijk documentaire korte films, grotendeels gemaakt van reeds bestaande nieuwsbeelden, waarbij revolutionaire montagetechnieken werden gebruikt om de urgente politieke kwesties van die tijd aan te pakken, van racisme tot imperialisme. Now! is daar een voorbeeld van. 

Travis Wilkerson, regisseur van Accelerated Under-Development: In the Idiom of Santiago Álvarez (1999), gaf misschien wel de meest lyrische beschrijving van de unieke films van Santiago Álvarez, door ze te omschrijven als “altijd politiek, vaak didactisch. Ze konden speels of doodserieus zijn. Ze waren geboren uit woede, bittere ironie en een bijna grenzeloze solidariteit. Ze kunnen luidruchtig of stil zijn, kort of monumentaal, laconiek of breedsprakig. Ze neigen naar uitweidingen, maar kunnen even welsprekend zijn als poëzie. Ze streven nooit naar perfectie. Ze zijn nooit gemaakt met het oog op het nageslacht. Ze zijn gemaakt voor het hier en nu. Ze laten zien dat de wereld voortdurend verandert.”