double bill #20

In videodagboeken wordt het leven zowel geleefd als geobserveerd, met de camera als spiegel die onszelf reflecteert in de tijd. De op internet gevonden beelden in Because We Are Visual van Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes versterken wat Jonas Mekas al decennia eerder vastlegde in zijn Self-Portrait: ons verlangen om het alledaagse om te zetten in iets blijvends.

Met fragmenten uit bestaande YouTube-vlogs legden de makers een rauwe digitale intimiteit vast waarin eenzaamheid een spektakel wordt. Mekas maakte een videodagboek van zijn eigen leven — een analoge registratie van zichzelf, teder en persoonlijk. Deze vluchtige momenten worden vereeuwigd op het scherm; of ze nu bewaard worden op pellicule of MP4, ze worden herinneringen die we voor altijd kunnen herhalen. 

Beide werken leggen de spanning bloot tussen privacy en onderwerping, intimiteit en performance, en laten zien hoe zelfdocumentatie het privéleven verandert in een gedeelde ervaring. De filmmakers hebben ons verlangen naar nabijheid tastbaar gemaakt. Onszelf filmen is immers niets anders dan een verlangen om gezien te worden.