Oh Willy...

Old Child toont het gefragmenteerde verhaal van Hazem, die Gaza moest ontvluchten. In deze stream-of-consciousness montage van dromen en herinneringen zoekt hij naar orde, maar ook naar de schoonheid die hij achterliet.

Een jonge vrouw, gespeeld door Chantal Akerman zelf, komt haar Brusselse flat binnen en begint aan een huishoudelijke routine die gaandeweg steeds verder ontaardt. Het alledaagse parodiërend dweilt ze de vloer, poetst haar schoenen, plakt de spleten van de deur met plakband dicht en geeft zo een explosieve wending aan het huiselijk leven.

Een vrouw struikelt terwijl ze zich door het huis haast. Ze staat op om te ontdekken dat haar huis ongewone kenmerken heeft — het is opgebouwd uit paradoxen, gevuld met illusies en bedekt met patronen.

Net als een dier in een van Eadweard Muybridge’s wetenschappelijke foto-experimenten worden vijf onopvallende momenten in het leven van een man door een vrouw geobserveerd. Een studie in visuele obsessie en een nieuwe invulling van het begrip van de “gaze”.

Pierre is 25 jaar, heeft een beurs voor een prestigieuze Parijse school, en wordt ondergebracht bij Francine, die 75 is, fysiek beperkt en in een rolstoel zit. Samen zijn ze getuige van het verloop van de Franse presidentsverkiezingen in de lente van 2017, verbijsterd en gedesoriënteerd kijken ze toe.

Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.

Er wordt wel eens gezegd dat als een man een parel onder de huid van zijn penis plaatst, hij de vrouw het grootste genot zal brengen. Zij, de ultieme schoonheid, is de parel. Haar onschatbare waarde houdt haar niet tegen om zijn grootste verlangen te vervullen. Ze versmelt in hem, hij blijft achter.