Aulona’s verhaal bouwt zich traag en in brede cirkels op rondom haar spontane on-the-spot verkenning, waarbij ze gebruikmaakt van haar persoonlijke digitale fotoarchief, en enkele andere Mac-apps. Zo verschijnt een hoop automatisch gelabelde .jpg-files van een trouwfeest. Sommige foto’s hebben een zekere tactiliteit; iemand draagde er zorg voor en stak ze in een kadertje. Andere dragen die kracht al in zich: beelden waarachter het verhaal zich makkelijk laat raden, ervaar je als driedimensioneel wanneer je wordt meegenomen naar een Oost-Europees dorpshuis, vernietigd door een granaatinslag, het testament van een uiteenvallend Joegoslavië.
