double bill #33

De filmkunst heeft soms iets spookachtigs, van de vage verschijningen op vergane pellicule tot al lang overleden acteurs die op het scherm weer tot leven komen. In de homevideo’s Nanu Tudor (2020) van Olga Lucovnicova en Empty House (1999) van Gina Kim manifesteert de vrouw áchter de camera telkens als een spookachtige aanwezigheid die het huiselijke leven vanop afstand observeert, zonder er volledig aan deel te nemen.

Een sluipend gevoel van onbehagen doordringt beide films, of het nu gaat om de zwijgende medeplichtigheid van familieleden in Nanu Tudor of de persoonlijke hel van een eetstoornis in Empty House. In die laatste film knijpt en prikt filmmaker Kim in haar buik. Het shot toont alleen haar bovenlichaam, terwijl de camera daarrond draait om het van alle kanten te bekijken. Dan wendt die de blik op een spiegel waarvoor Kim naakt poseert, op een bolhoed na, die niet zozeer dienst doet als kledingstuk maar wel om haar gezwollen gezicht te verbergen. Haar paranoïde onderzoek verandert in een scan van haar hele lichaam, een beschamend ritueel uitgevoerd voor een huis dat leeg blijft, zelfs als zij er is.

Op hun meest kwetsbare momenten richten beide filmmakers zich op de tussenruimtes van het huis. De soundtrack met Kim die zich volpropt en Lucovnicova die praat met de oom die haar als kind misbruikte staat op beelden van stoffige hoeken en kieren tussen meubels en muren, verwaarloosde hoekjes die klaar zijn om spoken te huizen. Toch proberen de twee te ontsnappen aan hun leven vol spoken. Terwijl ze door gesloten jaloezieën gluren, zoeken ze naar openingen, hoe klein ook, naar de buitenwereld.