Mother Prays All Day Long

Op 16 september 2023 was het een jaar geleden dat Mahsa Amini stierf, een dag die maanden van onrust en protesten in Iran zou veroorzaken. Een jaar later lijkt er nog niet veel veranderd te zijn. Wie kritiek heeft op het systeem, wordt nog steeds vervolgd. Natuurlijk komen deze protesten niet uit het niets, maar zijn ze het resultaat van bijna vijfenveertig jaar Islamitische Republiek en haar krachtige onderdrukking van de oppositie. Veel Iraniërs die het niet eens zijn met het regime zijn daarom in ballingschap gegaan. De Iraanse regisseur Hoda Taheri noemt zichzelf een politieke vluchteling en woont sinds 2018 in Berlijn. Haar werk draait vooral om kwesties als moederschap, migratie en vrouwelijkheid. Zo kan haar korte film Mother Prays All Day Long misschien niet gelezen worden als een strikt autobiografisch discours maar eerder als een essay over verschillende manieren van leven. Taheri gebruikt niet-professionele acteurs voor haar film en speelt zelf de titelrol. Haar personage Hoda wil met Magdalena trouwen om zo een verblijfsvergunning voor Duitsland te bemachtigen. Maar Magdalena is zwanger van haar vriend. Wat volgt is een studie over het leven, lichamen, moeders en niet in de laatste plaats seksualiteit.

Taheri zet op meesterlijke wijze het Duitse pragmatisme, belichaamd door Magdalena’s nogal strenge en conservatieve moeder, af tegen de ruimdenkende Iraanse levenslust van Taheri’s eigen moeder. De ogenschijnlijk alledaagse en intieme momenten die Hoda en Magdalena delen in een doorsnee Berlijns appartement, worden gezien de politieke context, daden van rebellie. Daarbij schuwt Taheri de controverse niet: Hoda’s naaktheid in de film is meer dan een provocatie. Het “ontsluieren” van zichzelf wordt zowel een persoonlijke als universele daad waarmee ze haar lichaam, vrouwelijkheid, identiteit en uiteindelijk ook zichzelf terug wint.