Chantal Akerman (1950-2015) was filmmaakster, scenarioschrijfster, kunstenaar en schrijfster, geboren in Brussel. Op haar vijftiende ontdekte ze Pierrot le Fou (1965) van Jean-Luc Godard, wat haar motiveerde om films te maken. Ze verliet bijna meteen de filmschool van Brussel (INSAS), omdat ze zich bekneld voelde door de rigide regels van de opleiding. Het jaar daarop maakte ze haar eerste kortfilm, Saute ma ville (1968), haar eerste manifestatie van een vrije en radicale cinema. Begin jaren zeventig verhuisde Akerman naar New York, waar ze kennismaakte met de experimentele cinema van Jonas Mekas en Michael Snow. Hun werk had een diepe invloed op de films die ze daar maakte, zoals La Chambre (1972) en Hotel Monterey (1972).
Terug in België regisseerde ze Je, tu, il, elle (1974) en Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975). Deze film over het dagelijkse leven van een huisvrouw, een belangrijk werk binnen de feministische cinema en vertoond op de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes, leverde haar internationale erkenning op. Het blijft een baanbrekend cinematografisch experiment. In december 2022 werd de film door het Britse tijdschrift Sight&Sound uitgeroepen tot de beste film aller tijden.
Als onvermoeibare kunstenaar bewandelde Akerman haar eigen pad, waarbij ze narratieve conventies en geografische grenzen doorbrak en zich bewoog tussen verschillende genres als fictie, documentaire, musical en literaire adaptatie.
Chantal Akerman wordt beschouwd als een van de belangrijkste en invloedrijkste Europese regisseurs van haar generatie, dankzij haar moderniteit, haar vernieuwende benadering van beeld, tijd en ruimte, en de thematische reflecties die door haar werk lopen — over identiteit, verbondenheid, herinnering, feminisme, gender en seksualiteit. (Avila)
