double bill #26

Observeren om te begrijpen is een veelvoorkomend uitgangspunt voor filmmakers. Het woord ‘observatie’ komt van het Latijnse observāre, wat niet alleen ‘waarnemen’ kan betekenen, maar ook ‘bewaken’ of ‘waken’. Maar wat gebeurt er als deze waarneming obsessief wordt?

In Following the Object to Its Logical Beginning verwijst Lynne Sachs naar Muybridge’s foto's van een man in beweging. Sachs observeert een man die rondrijdt in zijn auto, iets te eten haalt bij zijn plaatselijke eetcafé, en tussen de lakens op een mondharmonica speelt. Deze ogenschijnlijk gewone situaties zijn doorspekt met een gevoel van gevaar: de man voelt zich gekooid door de camera, door Sachs’ perspectief, in deze pastiche van de mannelijke blik.

Noonlight van Kayt Schneider toont een ander soort gevaar: het onbekende. We zoomen in op een Brusselse markt, een smeltkroes van excentrieke personages, en zien een tatoeage op de hand van een oude man, de kogels aan de riem van een politieagent, hoe de hand van een kind net iets steviger wordt vastgehouden. Er ontstaat spanning, en ook verwachting. We hakken de werkelijkheid in stukjes en plaatsen beeld na beeld, shot na shot, in volgorde om een verhaal in ons hoofd te construeren. Maar hoe gevaarlijk is het eigenlijk om met rauwe eieren te jongleren?