double bill #34

Van de Maasoever in Boxmeer tot nationale parken in Bolivia en de Verenigde Staten: beide films in deze double bill zijn kalme observaties van groepjes mensen waarin woorden achterwege blijven. In de plaats van stilte brengen ze een grote gevoeligheid mee.

Joke Liberge’s Meander richt zich op een groepje tieners aan de waterkant. Hun lichaamstaal toont de subtiele groepsdynamieken. De film doet een direct appèl op zintuiglijke, haast universele herinneringen: een plons in het water op een warme zomerdag, zitten op een harde steiger, het zout van frietjes op je tong, en hoe je eigen lichaam plots duidelijk hoorbaar wordt wanneer je helemaal kopje onder gaat.

Luciana Decker Orozco’s Puro Andar trekt de avant-garde kaart om verder in deze dieptes af te dalen. Geologische grotten fungeren in de film als weerspiegelingen van lichamelijke holtes. Ook hier staat het innerlijke niet los van de mensen om ons heen, maar krijgt het vorm in collectief eten en samenzijn. 

Met een andere beeldtaal, twintig jaar, en meer dan een oceaan tussen hen hebben deze twee filmmakers een gelijkaardige aandacht voor geluiden, texturen en andere waarnemingen die vaak slechts op de achtergrond van ons bewustzijn spelen. Beiden belichamen ze een dubbele beweging: naar buiten, naar de zintuiglijke wereld om ons heen, en naar binnen, naar wat er in onze gezamenlijke dieptes schuilgaat.