Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
deel van
double bill #16
Love Goes Through The Stomach
Deze collage is gewijd aan voeding en de menselijke relatie tot “productiedieren”. Ze biedt een verontrustend inzicht in hoe een welvarende westerse samenleving omgaat met herkomst van producten van dierlijke oorsprong. YouTube-video’s vormen het uitgangspunt voor de film en wijzen naar internetfenomenen zoals ASMR, Mukbang en Lets Play Videos. Het experimentele vertelperspectief en de nauwkeurige beeldselectie zijn zowel humoristisch als bitter waarachtig en wijzen op de destructieve aspecten van wereldwijd consumentengedrag.
Bio NEOZOON
NEOZOON is een vrouwelijk kunstcollectief dat werkt met het principe van collage. NEOZOON stelt sociologische vragen over speciesisme in het Antropoceen. Recontextualisering van gevonden beeldmateriaal en/of YouTube-videos is een terugkerend element. Het werk van NEOZOON werd tentoongesteld in Centre Pompidou in Parijs, in ZKM in Karlsruhe, in Kunstwerke Berlijn en was te zien op festivals in Oberhausen, Rotterdam, Londen en New York.
Traditioneel associëren we voedselconsumptie met het bevredigen van basisbehoeften, het bereiden van dagelijkse maaltijden, lastige familiediners of cultureel gewortelde collectieve rituelen en vieringen, maar het mediakunstenaarsduo NEOZOON biedt een meer duister en bizar portret van menselijke eetgewoonten. Love Goes Through The Stomach verzamelt beelden van voedsel als obsessie, fetisj of een bron van emotionele en sensuele bevrediging. Opnieuw vertrekkend van YouTube found footage-materiaal, toont NEOZOON op speelse wijze een koor van eenzame fans van ritselende verpakkingen, ASMR-achtige geluiden van kauwen en slurpen, kortingsjagers, aspirant-koks of volgers van de #whatieatinaday-trends. De selectie omvat alleen carnivoren en daardoor neemt de film al snel een verontrustende wending — niet alleen als een ongemakkelijke herinnering aan de politieke gevolgen van onze voedingskeuzes, maar ook stilistisch als body horror.