double bill #27

Geluid speelt een structurele rol in zowel Anton Cla’s Cyclepaths als Dimitri Venkovs The Hymns of Muscovy, niet louter als begeleiding maar ook als emotionele ruggengraat. Onder de CGI-wereld van de eerste film dreigt constant een latente catastrofe: geweren, drones en eenzame landschappen vormen een sonische sfeer die beklemmend vertrouwd aanvoelt.

In beide films is tijd eerder cyclisch dan progressief en worden steden voorgesteld als onstabiele, zelfreferentiële omgevingen. Ze onderzoeken hoe systemen langer meegaan dan de individuen die zich daarin bewegen. In The Hymns of Muscovy maken we een griezelige autorit door een Moskou dat op zijn kop staat, waarbij we architecturale stijlen voorbij zien glijden terwijl een vervormd Sovjetvolkslied, dat doet denken aan Aphex Twin, de reis verankert.

Waar Cyclepaths de nadruk legt op geleefde ervaringen en kwetsbaarheid, vindt Venkov schoonheid in desoriënterende monumentaliteit. Beiden onthullen ze de continuïteit onder schijnbare verandering, waarbij ze menselijke kwetsbaarheid contrasteren met ideologische bestendigheid.