Saute ma ville

Het portret van een jonge tiener met mentale gezondheidsproblemen, en een passie voor karate. Die slentert door East Kent en probeert verbaal en fysiek een hallucinatoire demoon te overwinnen.

Aan de hand van internet beelden die Israëli’s deelden tijdens de Golfoorlog, de Eerste Intifada en trance-concerten, schetst Shuruq Harb het portret van een Palestijnse tiener in de jaren negentig. In de spiegel van de Israëlische popcultuur en het politieke klimaat van de Oslo-akkoorden worstelt zij met haar angsten.

Een krachtig poëtisch portret van een eerwraak moord in het landelijke Koerdische zuidoosten van Turkije, waar Dilan met haar leven betaalt voor haar verboden liefde voor een jongeman in een naburig dorp.

In het midden van een eindeloze zee drijft een schip. De vijf bemanningsleden kampen met verveling, waaraan ze proberen te ontsnappen in een parallelle droomwereld. elephantfish lokt de kijker binnen in een geïsoleerde ruimte, met uitzicht op de vrijheid belovende verre horizon. De enige manier om aan de opsluiting te ontkomen, is via dagdromen.

Panning-shots in een herhalende volledige cirkelbeweging tonen een kamer als een opeenvolging van stillevens: een stoel, wat fruit op een tafel, een verzameling eenzame, wachtende voorwerpen. Er is de aan­we­zig­heid van een jon­ge vrouw: filmmaker Chantal Akerman zelf die zit­tend op het bed een appel eet.

De Spaanse surrealist Luis Buñuel schreef zijn allereerste wapenfeit samen met Salvador Dalí, waarbij ze zich baseerden op hun eigen dromen. Staar je niet blind op het plot, Buñuel laat chronologie bewust achterwege en kiest voor een Freudiaanse droomlogica waarin scènes met haken en ogen aan elkaar hangen.

Een reis naar de onderwereld begint in onze eigen ingewanden. Van het intieme ritme van de spijsvertering breit de film verder tot de totstandkoming van verschillende tijden, geïnspireerd op El Pez de Oro van Gamaliel Churata waarin hij stelt dat “we allemaal de doden levend met ons meedragen; dat de doden leven.”