index

Een onmogelijke brief aan de grootvader van filmmaker Marthe Perret leidt terug naar een familiegeschiedenis waarvan ze lange tijd afstand heeft gehouden. Langzaam begint ze te begrijpen hoe de Nakba van 1948 nog altijd stilletjes weerklinkt binnen haar familie.

Een jonge knaap verkleedt zich in deze voorlichtingsfilm voor een jaarlijks potje trick-or-treat met zijn schoolvrienden. Maar de vangst van deze nacht is niet voor henzelf.

De Marokkaanse schrijver en filmer Abdellah Taïa dwaalt door Caïro. Zijn handycam scant de Egyptische stad. Achttien jaar later kijkt Taïa terug op de herinneringen die hij en zijn verloren geliefde in de stad deelden.

Met Sawyer Avenue, Sunday Afternoon zet Bill Morrison een chronologie uiteen van een ICE-inval en van het burgerlijke verzet dat hierop volgt. Een found-footage-collage van telefoon- en bodycambeelden.

In deze film onderzocht Barbara Hammer de publieke onwetendheid, stigmatisering en ronduit verkeerde houdingen tegenover het toen nieuw opkomende virus AIDS.

Barbara Hammer neemt haar camera mee om het publiek te filmen tijdens vertoningen van haar films. Daarmee wou ze de diversiteit binnen een vrouwelijk publiek laten zien: de verfijning, de bedachtzaamheid, de speelsheid, het geflirt, de details, de subtiliteit.

Als iemand die niet zozeer een ‘survivor’ als wel een ‘thriver’ van kanker is, zet Barbara Hammer in deze film haar ziekte om in herstel.

Twee kleine houten boten bevaren de straat van Messina. Onder de waterlijn zwemmen zwaardvissen hen tegemoet: net op tijd voor het broedseizoen, maar zich onbewust van de werpspeer die op hen wacht. Op de oevers wassen vrouwen hun kleding en zingen ze traditionele werklieden.

Op een ochtend in augustus 2012 zag de Syrische fotograaf Issa Touma jonge mannen zandzakken zijn straat in slepen: het begin van de Syrische opstand in de stad Aleppo. Touma legde negen dagen lang vast wat er gebeurde.

Een jongeman beleeft via berichten en foto’s de oorlog in Libanon vanop afstand, samen met de kat van zijn partner in diens lege appartement.

Ondergedompeld in de gemeenschap van kunstenaars en lokale bewoners van Ibiza, benaderde Nicola L. het eiland als een levend landschap, gevormd door mythologie en gedeelde ervaringen. In film Les têtes d’Ibiza vloeien fictie en documentaire naadloos in elkaar over.

Pol Gasco Robles is in de ban van de gouden bergen die technokapitalisten en crypto bro’s hem via het internet beloven. Luxe is voor hem geen bijproduct van succes, maar een doel op zich. Gala Hernández López stelt hem kritische vragen.

Met afwisselend stop-motion en long takes blikt Vukica Đilas een persoonlijke encyclopedie in die bijna dertig jaar overspant, vol herinneringen aan geliefden, reizen en sociopolitieke randverschijnselen. Đilas’ observaties zijn als die van een kind: verwonderd door haar omgeving en de details daarin.

De ontroerende observatie Spaghetti Aza schetst niet alleen het portret van een slaperige jongen, maar indirect ook dat van twee liefhebbende ouders. Een home video van één minuut door Ken Jacobs, een pionier van de Amerikaanse avant-garde film uit de jaren zestig en zeventig.

Rana Nazzal Hamadeh zoekt in kleurrijke, lage resolutie beelden naar planten, die geteisterd zijn door vestigingskolonialisme. Meer dan als aanklacht, voelt Hamadehs docu-essay als een herwaardering van de (politieke) kracht die in gewassen als sumac en hertshoornvaren schuilt.

Nadat ze met moeite het geld bij elkaar heeft gesprokkeld om een abortus te betalen, besluit de regisseur dit te vieren met een feestje. Aanwezig zijn haar bejaarde buurman, een muzikant, haar homoseksuele huisgenoot en bedwantsen.

Marthe Peters zoekt in haar geliefde kat Henry iets zachts om in te wonen, een vachtje waarin ze zich kan terugtrekken. Tussen lakens en vlekjes bloeit een liefdesverklaring op. Een ode aan de intieme ruimtes waarin we leren leven en rusten.

Een stille film met collages en geschilderde scènes van vrijpartijen tussen kunstenaar Carolee Schneemann en haar toenmalige partner, componist James Tenney, gadegeslagen door hun kat Kitch.

Theo Panagopoulos zet archiefbeelden in een wrang perspectief. Via de blik van hun maker slaat de regisseur een dystopische brug tussen deze voorbode op de Nakba uit 1948 en de genocide van vandaag.

In Emmanuel Marre’s véritéfilm bepalen niet hij en zijn camcorder de mise-en-scène, maar wel een wisselmontage van Brusselse ouders die de haren van hun kinderen stileren met alles wat voorhanden is. Hun directe maar intieme aanwijzingen en de badkamers, keukens en leefruimtes die dienen als efemere kapsalons boetseren het decor, ritme en beeld.

Blight draait om de aanleg van de M11 Link Road in Oost-Londen en de langdurige en bittere campagne waarmee omwonenden hun huizen wilden beschermen tegen sloop. Wat wordt gepresenteerd is tegelijkertijd feit en fictie.

In deze documentaire annex enquête uit 1979 worden fundamentele existentiële vragen gesteld in de vorm van een vox pop. Vierenveertig Polen, afkomstig uit verschillende beroepsgroepen en van zeven tot honderd jaar oud, beantwoorden drie vragen: Wanneer bent u geboren? Wie bent u? Wat wilt u in het leven?

Met behulp van nieuwsbeelden en een song van Lena Horne maakte de Cubaanse filmmaker Santiago Álvarez Now!, een van de krachtigste propagandafilms uit de jaren zestig. De film is grotendeels gemaakt van reeds bestaande nieuwsbeelden om de urgente politieke kwesties van die tijd aan te pakken, van racisme tot imperialisme.

In 1954 nam Agnès Varda op een strand in Calais een foto van een man, een jongen en een dode geit. Bijna 30 jaar later keert ze terug naar dat beeld, dat moment, haar (niet altijd even juiste) herinneringen hieraan en de verbanden tussen het verleden, het heden en de toekomst.

Een stille meditatie over de dood waarin lichamen in een mortuarium worden getoond. In dit werk, een van de meest schokkende voorbeelden van body horror, maakt Brakhage onze eigen perceptie tot het monster.

Deze avant-garde klassieker is een intieme impressie van de geboorte van een kind, gefilmd door de aanstaande vader zelf, Stan Brakhage. Hij filmt de eerste weeën, het moment van geboorte en het doorknippen van de navelstreng van zijn eerste kind.

Een pamflet van de tweede feministische golf. Jonge en oudere, geklede en naakte, proletarische en upper class vrouwen beantwoorden de vraag: Wat betekent het om vrouw te zijn?

Filmmaker António Reis (met de hulp van zijn vrouw Margarida Cordeiro) portretteert het leven van Jaime Fernandes, een boer die leed aan paranoïde schizofrenie. Ze belichten de artistieke erfenis die hij achterliet.

Een dag uit het leven van een kameel, die eindeloos rondjes loopt in een sesammolen: een sombere, kleine ruimte. Maar deze opmerkelijke film heeft ook humor. Wie dat wil kan een parallel zien tussen het gevoelsleven van de dromedaris en van in Soedan gecensureerde filmmakers. Beiden dromen van vrijheid.

Chick Strand laat vijf vrouwen met directe, openhartige verhalen hun ervaringen delen van gendergerelateerde pijn en vreugde. Soft Fiction gaat in op de identificatie met en de weergave van vrouwelijkheid, en het verschil tussen consensuele en misbruikende seksualiteit.

Alles in Anticipation of the Night wordt in een veelheid van aspecten getoond, in wisselende snelheden, met cruciale lichtwisselingen en korreligheid. Deze film neemt afscheid van de laatste zieltogende gedachte aan de zichtbare hoofdpersoon en alle primitieve ‘point of view’-trucjes van de narratieve cinema.

De eerste film van Ousmane Sembène maakt gebruik van een mix van documentaire- en fictie technieken om het verhaal te vertellen van een jonge karrenbestuurder in Dakar. Borom Sarret illustreert de armoede in Afrika en toont dat onafhankelijkheid de problemen van de bevolking niet heeft opgelost.

Deze postmoderne hervertelling van Karen Carpenters strijd met anorexia maakte haar familie woedend en leidde er aanvankelijk toe dat de film werd verboden. Door archiefmateriaal, talking heads en reenactments met Barbiepoppen te combineren, bekritiseert Todd Haynes de objectivering van vrouwelijke beroemdheden.

Mati Diops experimentele documentaire Atlantiques is een voorloper maar ook een narratieve zijsprong van wat tien jaar later haar langspeeldebuut Atlantics zou worden. Een groep jonge Senegalese mannen praat over een mogelijke poging om de oceaan over te steken naar Spanje.

Een polemische, uitgesproken persoonlijke documentaire over de ervaringen van zwarte homoseksuelen in Amerika. Marlon Riggs prijst zwarte mannen die van zwarte mannen houden als een revolutionaire daad.

Marguerite Duras neemt ons mee op een nachtelijke autorit door een onbewoond Parijs midden augustus, in één ononderbroken shot vanuit de auto. Van het einde van de nacht tot het ochtendgloren, laaft een verlaten Parijs zich aan aan de ontroerende voice-over van Duras, begeleid door cello.

Een tienjarig meisje uit een sloppenwijk reist naar de stad reist om daar kranten gaat verkopen. Mambety’s rijk geschakeerde kijk op het stadsleven combineert fictie en documentaire en toont de welig tierende armoede en endemische vrouwenhaat in het moderniserende Dakar.

Reassemblage: From the Firelight to the Screen gaat over de bevolking van Senegal en is tegelijk een reflectie op etnografische cinema. De manipulerende mechanismen van de zevende kunst worden zichtbaar gemaakt, bijvoorbeeld wat muziek bij het publiek teweegbrengt.

Agnès Varda woonde in Californië toen een van de Black Panthers-oprichters, Huey P. Newton, in 1967 na een rijbewijscontrole werd gearresteerd voor het doden van een politieagent – volgens de Panthers een overduidelijk geval van racistisch onrecht. De daaropvolgende zomer toog Varda met haar 16mm-camera naar een Free Huey-demonstratie in Oakland.

Isle of Flowers toont de cycli van het moderne leven. Wat duidelijk wordt: er rot iets in het kapitalistische systeem. Sinds zijn release heeft de film niets van zijn visuele betekenis of actualiteit heeft verloren.

Alain Resnais combineert indringende zwart-wit archiefbeelden van de Holocaust, zoals massagraven en de systematische vernietiging, met in kleur gefilmde opnames van de lege kampterreinen van Auschwitz en Majdanek in 1955. Dit contrast benadrukt de verwoestingen van het verleden tegenover de stilte van het heden.

Twee jonge mannen in een pick-up truck. Ze komen uit verschillende delen van de wereld en leren elkaar kennen door middel van de camera. Terwijl de cameralenzen veranderen, komen een landschap van rijstvelden en een filmploeg in beeld.

Een film over de Dare-staking van begin jaren zeventig. Honderden voeten en benen marcheren en bemannen een stakerspost, met het woord ‘solidariteit’ op het scherm. De soundtrack bestaat uit een speech over arbeidsomstandigheden. Net als Wielands eerdere films combineert Solidarity op een unieke manier politiek bewustzijn met een opvallende esthetiek en gevoel voor humor.

Manuel Muñoz Rivas verandert de dagelijkse overtocht van een veerboot op een Spaanse rivier in een rituele oversteek van heilige schoonheid. De zielen van de passagiers dwalen door zwevende verhalen over hun dagelijks leven.

Een tien meter hoge duikplank. Mensen klimmen naar boven: om te springen of om naar beneden te klimmen? Ten Meter Tower is een vermakelijke studie van menselijke kwetsbaarheid.

Elke zaterdag verandert historica en activiste Alicia Vega de kapel van Lo Hermida in een filmzaal voor zo’n honderd kinderen. Zij zagen nog nooit een langspeelfilm en leren in haar workshop meer over cinema. Door films te kijken ontdekken de kinderen een grotere realiteit en een andere wereld.

The War Game heeft een verzonnen scenario rond de gevolgen van een explosie in Kent, na de escalatie van een Oost-West conflict. BBC trok er de handen van af: “het effect van de film wordt als te gruwelijk beoordeeld voor uitzending op televisie”. De film had een aanzienlijke invloed op de groeiende campagne voor nucleaire ontwapening.

Tussen 2020 en 2021 filmde de IJslandse filmmaker Hlynur Pálmason zijn drie kinderen terwijl ze een boomhut bouwden in hun achtertuin. Met behulp van een vast kader leverde zijn lockdown project een fascinerende studie op van de seizoenen, op het rustige ritme van spelende kinderen.

In 1976 zorgde de nakende uitbarsting van La Soufrière, de belangrijkste vulkaan van Guadeloupe, ervoor dat het eiland Basse-Terre volledig ontvolkt raakte. Werner Herzog trekt erheen met zijn filmcrew, terwijl het gevaar op zijn hoogtepunt is.

Brieven van een Palestijnse vrouw in het door oorlog verscheurde Libanon aan haar dochter, die ze al jaren niet meer heeft gezien, tonen samen met een reeks foto’s de gevolgen van oorlog en ballingschap voor hun persoonlijke en culturele leven, met een genuanceerd oog voor familierelaties.