Des cailloux derrière ton dos

In wat je zijn allereerste ‘vlog’ kan noemen, reflecteert de Litouwse avant-garde filmmaker Jonas Mekas op zijn leven en op cinema en representatie.

Een portret van een groep jonge skateboarders in een Vlaamse voorstad. Ze skaten, wachten, hangen rond, en dagdromen.

Aan de hand van online verzamelde videodagboeken en beeldmateriaal creëren filmmakers Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes een eigen poëtisch universum waar via webcam gedeelde gedachten, verlangens en beslommeringen samenvloeien.

Na twintig jaar stilte reist filmmaker Olga Lucovnicova terug naar het huis van haar overgrootouders, waar ze schadelijke trauma’s heeft doorstaan ​​die een blijvende indruk achterlieten in haar geheugen.

In 1998 stierf Semira Adamu, een twintigjarige Nigeriaanse immigrante, op Belgische bodem door verstikking onder een politiekussen. Twintig jaar later vertellen twee vrouwen haar verhaal in een gedeelde strijdkreet.

Via dans toont The Motherfucker’s Birthday het kwaad van de dictator, en de gruwel die mensen onder machtige politieke leiders moeten doorstaan. Saddam Hussein danst, George W. Bush danst, iedereen danst – wat blijft er dan nog over voor het Iraakse volk, behalve meedoen?

Aan de hand van internet beelden die Israëli’s deelden tijdens de Golfoorlog, de Eerste Intifada en trance-concerten, schetst Shuruq Harb het portret van een Palestijnse tiener in de jaren negentig. In de spiegel van de Israëlische popcultuur en het politieke klimaat van de Oslo-akkoorden worstelt zij met haar angsten.