Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
They Do Not Exist
ليس لهم وجود
Zuid-Libanon, 1974. Mustafa Abu Ali, medeoprichter van het Palestijnse Filminstituut, opent deze documentaire met het leven zoals het is in het kamp van Nabatieh. Gevluchte Palestijnen kopen er groenten bij de plaatselijke kruidenier. Een jongetje speelt met een speelgoedpistool terwijl zijn moeder de was te drogen hangt. Mannen drinken thee in een café met het zegel van de Fatah-partij aan de muur. Een meisje schrijft een brief aan een vrijheidsstrijder.
Eén hoofdstuk later vliegen Israëlische gevechtsvliegtuigen over het kamp en bombarderen het tot op de grond, begeleid door klassieke muziek. Hun buitensporige aanval is een vergelding voor het bloedbad van Ma’alot: een terroristische aanslag door het Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina (DFLP). Na de bombardementen keert Abu Ali terug en toont hoe niets heel is gebleven. In stilte filmt hij hoe huizen in puin zijn veranderd.
Overlevenden vertellen over verwoeste bezittingen en het vinden van hun vermoorde kinderen, maar blijven militant in de strijd voor hun voortbestaan. Abu Ali gebruikt een citaat van de voormalige Israëlische premier Golda Meir, die verklaarde dat het Palestijnse volk niet bestond, als titel om kritiek te uiten op het moedwillig uitwissen van het Palestijnse volk. “Gebouwen storten in, maar ze kunnen de waardigheid van de mensen niet wegnemen. Die is geworteld in de wetenschap dat hun strijd rechtvaardig is, dat hun thuisland van hen is gestolen.”