Het verhaal speelt zich af in het jaar 2103 in de ruimte, waar een personage terugblikt op vrouwen uit eerdere generaties. In deze fictieve 22e eeuw krijgen emancipatorische stromingen, zoals feminisme en socialisme, nieuwe relevantie.
Wanneer ruimtevaarder Abdul Ahad Momand in 1988 zijn moeder belde, zwevend in een baan rond de aarde, werd Pasjtoe de vierde taal die ooit in de ruimte werd gesproken. Zijn reis werd een kortstondig symbool van hoop, terwijl Afghanistan afgleed in chaos.
Een tijdreiziger vertelt over zijn toekomstvisioenen over de piramides en Egypte. Gebaseerd op een tekst uit de Egyptische roman The Revolution of 2053 en een scène uit Chris Markers korte film La Jetée.
De inwoners van een stad ontwaken en zien dat er plots bomen, planten en bloemen doorheen de straten en pleinen uitschieten die ze nog nooit eerder hebben gezien. Wanneer Camelia en Nahla de oorzaak van die nieuwe organismen onderzoeken, gebeuren er mysterieuze incidenten.
Langoerapen leven op de archeologische site van Vijayanagara, de voormalige hoofdstad van een groot rijk. De mythische apen van het oude koninkrijk zijn zowel getuigen als beschermers van de uitzonderlijke rotsachtige structuren die mens en natuur samen hebben gebouwd.
Een surreële verkenning van het universum dat Stanley Kubrick schiep in zijn 2001: ASpace Odyssey. De soundtrack van de sci-fi-klassieker wordt ingeruild voor arabeske akkoorden en, aan de hand van Armstrongs maanlanding, wordt er gereflecteerd op het idee van de eerste Palestijn op de maan.
Lucas nodigt zijn vriendin uit om bij hem thuis langs te komen. Zijn vader is Pierre Woodman, een beroemde porno-regisseur. Tussen computerspelletjes en pornografisch archiefmateriaal door ontvouwt zich een fictief verhaal.
Together is een stille compilatie van korte geanimeerde clips van Leon Washere. Zijn werkwijze bestaat uit het rotoscopen van live-action skatebeelden: elk frame wordt afgedrukt, met de hand beschilderd en tenslotte opnieuw gescand.
In The Devil’s Toy eigent de jeugd zich opnieuw de straten toe. Skateboarden, een toen nieuwe bezigheid die door de politie en volwassenen met argwaan werd bekeken, gaf jongeren een opwindend gevoel van snelheid en vrijheid.
Voor Tengu: God of Mischief filmde Colin Read meer dan twee jaar lang skateboarders op straten, daken en in de metro’s van New York, Tokio en Bordeaux. De continuïteit van zijn bewegende camera maakt het werk tot een stadssymfonie.
In deze safety video waarschuwt Sidney Davis op een luchtige manier voor de “gevaren” van skateboarden. De film vormt zo een handleiding voor beginnende skaters.
In dit desktop essay onderzoekt de Belgische skater en fotograaf Abel Kleinblatt hoe trottoirs zijn ontworpen om het verkeer van voetgangers te sturen en hoe skateboarders die stedelijke architectuur in een nieuwe context plaatsen.
Deze machinima verkent het perspectief van een zelfbewuste replica van een plein in de videogame Skater XL. Het plein reflecteert op zijn origineel, zijn eigen toestand en zijn relatie tot een merkwaardige bezoeker: het witte silhouet van een skater.
In Brown Bag trekken Ari Marcopoulos en een bende East Coast skaters Manhattan in. De Nederlands-Amerikaanse fotograaf draaide de 8mm-beelden al in 1993, maar vond die korrelige tijdscapsule pas tijdens COVID terug in een bruine papieren zak.
Een openhartig gesprek tussen twee vrouwen aan de keukentafel. Vol verbazingwekkende details wordt een herinnering aan een gewelddadige relatie met een ex-partner en het desastreuze einde ervan beschreven.
De culturele diversiteit van Londen krijgt een gezicht wanneer Vivienne Dick haar vrienden, hun levensstijl, waarover ze praten en hoe ze praten in beeld brengt in deze caleidoscopische aaneenschakeling van ontmoetingen.
Dichter Marie Paule Mugeni raakt geïnspireerd door de omverwerping van het standbeeld van koning Leopold II in Kinshasa. Collectif Faire-part toont Mugeni’s toespraak, waarin ze vooruitloopt op de uiteindelijke verwijdering van het beeld uit de stad.
De Palestijnse dichter Rashed Hussein en de Israëlische schrijver Amos Kenan streven naar dialoog om een mogelijke oplossing te vinden voor “het eindeloze conflict”. Nooit eerder spraken beide partijen zo openhartig over een gemeenschappelijk probleem.
Een mijlpaal binnen de Palestijnse revolutionaire cinema: Mustafa Abu Ali, medeoprichter van het Palestijnse Filminstituut, toont het leven zoals het is in het vluchtelingenkamp Nabatia in Zuid-Libanon.
De militaristische omgeving van de dystopische multiplayer-shooter Tom Clancy’s The Division wordt gebruikt voor een pacifistische stadsrondleiding. Tijdens een wandeling door de post-apocalyptische stad komen onderwerpen als de architectuurgeschiedenis en de stedenbouw aan bod.
Cinema Fouad is een portret van Khaled El Kurdi, een jonge Syrische transvrouw die in Beiroet woont. De documentaire volgt haar traject van soldaat tot cabaretdanseres. Ze probeert zo geld in te zamelen voor haar genderbevestigende operatie.
Sylvia Kristel – Paris is een portret van de actrice Sylvia Kristel—bekend van haar vertolking in de erotische cultklassieker Emmanuelle (1974)—en een film over de onmogelijkheid van het biografisch geheugen.
In 2009 won het Algerijnse voetbalteam een wedstrijd tegen Egypte en verzekerde zich daarmee van een plek op het WK 2010. Amina Menia herinnert zich hoe de festiviteiten onwerkelijk leken, gezien de politieke spanningen tussen de twee landen.
Spookachtige ogen rollen wild in hun kassen. Aan de basis van het gifgroene en onheilspellende L’Eye - The Chemical Bath liggen Italiaanse magazines over modieuze schoenen.
Deze film brengt twee werelden met elkaar in dialoog: het online computerspel GeoGuessr en het werk van Chris Marker, een filmmaker en multimediakunstenaar die gefascineerd was door digitale technologie en reizen.
Deze vijftien minuten durende video-installatie onderzoekt hoe Hongkong wordt afgebeeld in videogames. Het werk is tegelijk een virtueel veldonderzoek en een digitaal stadsportret.
Workprint: De Facto Vela Incident is volledig gebouwd binnen de game-engine van Grand Theft Auto en plaatst archiefbeelden in een nieuwe context om geopolitiek, geheimhouding en de vage grenzen tussen realiteit en simulatie te verkennen.
489 Years toont de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea, gebaseerd op de getuigenis van een soldaat die binnendrong in deze DMZ: een van de gevaarlijkste en zwaarst bewapende plekken ter wereld.
In twaalf korte hoofdstukken reflecteert filmmaker Jay Rosenblatt op het verlies van zijn jongere broer in 1964. De titels verwijzen naar de verschillende stadia van rouwverwerking, zoals de filmmaker die zelf heeft ervaren.
Een onmogelijke brief aan de grootvader van filmmaker Marthe Perret leidt terug naar een familiegeschiedenis waarvan ze lange tijd afstand heeft gehouden. Langzaam begint ze te begrijpen hoe de Nakba van 1948 nog altijd stilletjes weerklinkt binnen haar familie.
Een jonge knaap verkleedt zich in deze voorlichtingsfilm voor een jaarlijks potje trick-or-treat met zijn schoolvrienden. Maar de vangst van deze nacht is niet voor henzelf.
De Marokkaanse schrijver en filmer Abdellah Taïa dwaalt door Caïro. Zijn handycam scant de Egyptische stad. Achttien jaar later kijkt Taïa terug op de herinneringen die hij en zijn verloren geliefde in de stad deelden.
Met Sawyer Avenue, Sunday Afternoon zet Bill Morrison een chronologie uiteen van een ICE-inval en van het burgerlijke verzet dat hierop volgt. Een found-footage-collage van telefoon- en bodycambeelden.
Charel, een verveelde, kalende vijftiger, woont nog bij zijn moeder. Voor de klungelige celibatair vervult haar huisdier—een baars in een veel te kleine visbokaal—een kleinkinderwens die hij nooit voor haar wist te vervullen.
In verrotting zit volgens Peggy Ahwesh ook schoonheid en extase. Met haar 16mm blow-up van een pornografische Super 8-film zoekt de Amerikaanse kunstenaar naar sensualiteit.
Een reeks portretten van Barbara Hammers vrienden en geliefden wordt in Women I Love afgewisseld met speelse beelden van fruit en groenten. Die combinatie roept het idee op van een tantrisch schilderij waarin seksualiteit voortduurt.
In deze film onderzocht Barbara Hammer de publieke onwetendheid, stigmatisering en ronduit verkeerde houdingen tegenover het toen nieuw opkomende virus AIDS.
Aan de hand van de poëzie van een dichteres uit de zesde eeuw v.Chr. ontrafelt een groep vrouwen, waaronder filmmaker Barbara Hammer zelf, het papyrusgaas dat het lesbische lichaam omhult en brengt haar tot leven.
Barbara Hammer neemt haar camera mee om het publiek te filmen tijdens vertoningen van haar films. Daarmee wou ze de diversiteit binnen een vrouwelijk publiek laten zien: de verfijning, de bedachtzaamheid, de speelsheid, het geflirt, de details, de subtiliteit.
De beeldschone Bernadette fietst in François Truffauts debuutfilm over de bruggen en door het struikgewas van Nîmes. Overal waar ze gaat, zitten vijf mistons, streektaal voor kwajongens, haar op de hielen. Ze projecteren hun ontluikende, prepuberale verlangens op de jonge vrouw.
Twee kleine houten boten bevaren de straat van Messina. Onder de waterlijn zwemmen zwaardvissen hen tegemoet: net op tijd voor het broedseizoen, maar zich onbewust van de werpspeer die op hen wacht. Op de oevers wassen vrouwen hun kleding en zingen ze traditionele werklieden.
In deze found footage collage tonen griezelige gelijkenissen een ondubbelzinnig een patroon: in de verhouding tussens mens en dier worden grenzen overschreden.
Een Palestijnse grootmoeder keert terug naar haar geboortestad Haifa, waar ze het landschap verkent op de enige mogelijke manier: als een digitale geest via Google Street View.
Floor van der Meulen, Issa Touma, Thomas Vroege, Syrië, Nederland, 2015, 13’
Op een ochtend in augustus 2012 zag de Syrische fotograaf Issa Touma jonge mannen zandzakken zijn straat in slepen: het begin van de Syrische opstand in de stad Aleppo. Touma legde negen dagen lang vast wat er gebeurde.
13 september 1993: de handdruk tussen Yasser Arafat, Yitzhak Rabin en Bill Clinton in de tuin van het Witte Huis na het tekenen van de Oslo-akkoorden. Een historisch moment, twintig keer herhaald.
Hoe abstraheer je het overlijden van een naaste? Welke textuur krijgt dit? Welke kleur? Na het verlies van zijn vader boetseerde LUCA-alumnus Brecht De Cock een transmediaal antwoord op deze onmogelijke vragen.
In deze hybride 3D-animatiefilm reflecteert een pseudo-intellectuele beestenboel met gortdroge humor en via Disney-fonts op het hedendaagse politieke landschap.
Kaki is een 60-jarige weduwe die samenwoont met haar Nepalese huishoudster, Malti. De film speelt zich af op een middag in hun huis, waar op het balkon een bloem tot bloei komt.
Shellie Fleming haalt Sylvia Plaths gedicht Tulips uit elkaar en maakt nieuwe woordcombinaties. De poëzie laat zich horen, zien en voelen in Devotio Moderna, dat zo een zeer tastbare ervaring wordt.
Een reis naar de onderwereld begint in onze eigen ingewanden. Van het intieme ritme van de spijsvertering breit de film verder tot de totstandkoming van verschillende tijden, geïnspireerd op El Pez de Oro van Gamaliel Churata waarin hij stelt dat “we allemaal de doden levend met ons meedragen; dat de doden leven.”
Op een warme, zomerse dag zoeken vijf pubers verkoeling bij een rivier. We observeren het gedrag van het groepje, hun blikken, gedraal en gedraai. Maar de heerlijke, lome rust dreigt verstoord te worden.
Ondergedompeld in de gemeenschap van kunstenaars en lokale bewoners van Ibiza, benaderde Nicola L. het eiland als een levend landschap, gevormd door mythologie en gedeelde ervaringen. In film Les têtes d’Ibiza vloeien fictie en documentaire naadloos in elkaar over.
Pol Gasco Robles is in de ban van de gouden bergen die technokapitalisten en crypto bro’s hem via het internet beloven. Luxe is voor hem geen bijproduct van succes, maar een doel op zich. Gala Hernández López stelt hem kritische vragen.
Dit videodagboek speelt zich af in de flat van een jonge vrouw en belicht de angsten en fantasieën over haar lichaam wanneer ze wakker wordt met een opgezwollen gezicht, vol zelfhaat na een nacht van dwangmatig overeten.
Voor migranten is het verkrijgen van officiële documenten een symbool van de fel begeerde vrijheid en zekerheid. Maar hoe vind je je weg in het administratieve doolhof? Deze film onderzoekt de relatie tussen identiteit, ras en Europese bureaucratie.
Op zoek naar een betere plek op aarde, steken mensen de oceaan over. Hoewel hun paden kruisen, lijken ze elkaar nooit te ontmoeten. Het Paradijs is een luchtige maar kritische beschouwing over de ethiek van massatoerisme.
Drie jaar na de publicatie van Marguerite Duras’ kinderboek Ah! Ernesto rukken Jean-Marie Straub en Danièle Huillet de titulaire protagonist los van de pagina’s voor een atypische filmadaptatie van haar kortverhaal.