Martijn Van de Wiele

Er zit een zekere plechtigheid in deze weergave van de natuur: als cameraman gaat Van de Wiele in sommige beelden letterlijk op zijn knieën, filmt de planten van onderaf en laat hun kronen afsteken tegen een strakblauwe hemel waar zij hun vingers naar uit strekken, alsof zij — mits ongesnoeid — tot in de eeuwigheid door zouden blijven groeien, dichter en dichter tot hun voedende zon. Er wordt hier een gunst aan de anjers verleend, zo voelt het; per stuk gekadreerd zijn zij even bevrijd van de massaproductie, een ruimte waarin een bloem verandert in de bloem.