index

Een onmogelijke brief aan de grootvader van filmmaker Marthe Perret leidt terug naar een familiegeschiedenis waarvan ze lange tijd afstand heeft gehouden. Langzaam begint ze te begrijpen hoe de Nakba van 1948 nog altijd stilletjes weerklinkt binnen haar familie.

Twee kleine houten boten bevaren de straat van Messina. Onder de waterlijn zwemmen zwaardvissen hen tegemoet: net op tijd voor het broedseizoen, maar zich onbewust van de werpspeer die op hen wacht. Op de oevers wassen vrouwen hun kleding en zingen ze traditionele werklieden.

Ondergedompeld in de gemeenschap van kunstenaars en lokale bewoners van Ibiza, benaderde Nicola L. het eiland als een levend landschap, gevormd door mythologie en gedeelde ervaringen. In film Les têtes d’Ibiza vloeien fictie en documentaire naadloos in elkaar over.

Pol Gasco Robles is in de ban van de gouden bergen die technokapitalisten en crypto bro’s hem via het internet beloven. Luxe is voor hem geen bijproduct van succes, maar een doel op zich. Gala Hernández López stelt hem kritische vragen.

De ontroerende observatie Spaghetti Aza schetst niet alleen het portret van een slaperige jongen, maar indirect ook dat van twee liefhebbende ouders. Een home video van één minuut door Ken Jacobs, een pionier van de Amerikaanse avant-garde film uit de jaren zestig en zeventig.

Marthe Peters zoekt in haar geliefde kat Henry iets zachts om in te wonen, een vachtje waarin ze zich kan terugtrekken. Tussen lakens en vlekjes bloeit een liefdesverklaring op. Een ode aan de intieme ruimtes waarin we leren leven en rusten.

In Emmanuel Marre’s véritéfilm bepalen niet hij en zijn camcorder de mise-en-scène, maar wel een wisselmontage van Brusselse ouders die de haren van hun kinderen stileren met alles wat voorhanden is. Hun directe maar intieme aanwijzingen en de badkamers, keukens en leefruimtes die dienen als efemere kapsalons boetseren het decor, ritme en beeld.

In deze documentaire annex enquête uit 1979 worden fundamentele existentiële vragen gesteld in de vorm van een vox pop. Vierenveertig Polen, afkomstig uit verschillende beroepsgroepen en van zeven tot honderd jaar oud, beantwoorden drie vragen: Wanneer bent u geboren? Wie bent u? Wat wilt u in het leven?

Een pamflet van de tweede feministische golf. Jonge en oudere, geklede en naakte, proletarische en upper class vrouwen beantwoorden de vraag: Wat betekent het om vrouw te zijn?

Filmmaker António Reis (met de hulp van zijn vrouw Margarida Cordeiro) portretteert het leven van Jaime Fernandes, een boer die leed aan paranoïde schizofrenie. Ze belichten de artistieke erfenis die hij achterliet.

Een dag uit het leven van een kameel, die eindeloos rondjes loopt in een sesammolen: een sombere, kleine ruimte. Maar deze opmerkelijke film heeft ook humor. Wie dat wil kan een parallel zien tussen het gevoelsleven van de dromedaris en van in Soedan gecensureerde filmmakers. Beiden dromen van vrijheid.

Chick Strand laat vijf vrouwen met directe, openhartige verhalen hun ervaringen delen van gendergerelateerde pijn en vreugde. Soft Fiction gaat in op de identificatie met en de weergave van vrouwelijkheid, en het verschil tussen consensuele en misbruikende seksualiteit.

Alles in Anticipation of the Night wordt in een veelheid van aspecten getoond, in wisselende snelheden, met cruciale lichtwisselingen en korreligheid. Deze film neemt afscheid van de laatste zieltogende gedachte aan de zichtbare hoofdpersoon en alle primitieve ‘point of view’-trucjes van de narratieve cinema.

Een poëtische samensmelting van Yuri Norsteins herinneringen en zijn hoop en angsten voor de toekomst. De film toont zijn naoorlogse jeugd vol onverwerkte tragedies, maar ook, een klein wolfje uit een slaapliedje. Tale of Tales wordt door velen geprezen als de beste animatiefilm aller tijden.

De eerste film van Ousmane Sembène maakt gebruik van een mix van documentaire- en fictie technieken om het verhaal te vertellen van een jonge karrenbestuurder in Dakar. Borom Sarret illustreert de armoede in Afrika en toont dat onafhankelijkheid de problemen van de bevolking niet heeft opgelost.

Deze postmoderne hervertelling van Karen Carpenters strijd met anorexia maakte haar familie woedend en leidde er aanvankelijk toe dat de film werd verboden. Door archiefmateriaal, talking heads en reenactments met Barbiepoppen te combineren, bekritiseert Todd Haynes de objectivering van vrouwelijke beroemdheden.

Een polemische, uitgesproken persoonlijke documentaire over de ervaringen van zwarte homoseksuelen in Amerika. Marlon Riggs prijst zwarte mannen die van zwarte mannen houden als een revolutionaire daad.

Een tienjarig meisje uit een sloppenwijk reist naar de stad reist om daar kranten gaat verkopen. Mambety’s rijk geschakeerde kijk op het stadsleven combineert fictie en documentaire en toont de welig tierende armoede en endemische vrouwenhaat in het moderniserende Dakar.

Reassemblage: From the Firelight to the Screen gaat over de bevolking van Senegal en is tegelijk een reflectie op etnografische cinema. De manipulerende mechanismen van de zevende kunst worden zichtbaar gemaakt, bijvoorbeeld wat muziek bij het publiek teweegbrengt.

Zuza Banasińska vindt de beroemde Slavische heks Baba Yaga opnieuw uit door een slimme montage van seksistische films uit het archief van de Poolse Educatieve Film Studio. In een verontrustende voice-over stelt die hun eigen non-binaire identiteit in vraag.

Een tien meter hoge duikplank. Mensen klimmen naar boven: om te springen of om naar beneden te klimmen? Ten Meter Tower is een vermakelijke studie van menselijke kwetsbaarheid.

In 1976 zorgde de nakende uitbarsting van La Soufrière, de belangrijkste vulkaan van Guadeloupe, ervoor dat het eiland Basse-Terre volledig ontvolkt raakte. Werner Herzog trekt erheen met zijn filmcrew, terwijl het gevaar op zijn hoogtepunt is.

Tijdens een vakantie in Cuba in 1963, vier jaar nadat Castro aan de macht kwam, maakte Agnès Varda een fotoreportage die de Cubaanse samenleving en cultuur na de revolutie verkent. Deze prachtige zwart-witcompositie laat de montage lijken op een choreografie en vermengt de foto’s met aanstekelijke Cubaanse ritmes.

Een kat ligt half te slapen, half te luisteren naar Federico Mompou’s “Pájaro triste”. Deze eerste tape in Chris Markers Bestiaire-trilogie, een reeks korte films die uitsluitend aan dieren zijn gewijd, toont zijn geliefde kat, Guillaume-en-Egypte.

Terwijl Agnès Varda in San Francisco is om haar nieuwste film te promoten, krijgt ze een tip van een kennis. In Sausalito, een stadje in de Bay Area, woont een Griekse schilder genaamd Jean Varda. Zouden ze familie zijn?

Een poëtische documentaire in de vorm van een brief van een zoon aan zijn moeder, maar door haar aan hem voorgelezen. Wat begint als een poging om haar verhaal te vertellen, verandert langzaam in iets anders.

Een kleurrijke film, waarin Varda het toerisme van de jaren vijftig aan de Côte d’Azur in beeld brengt: heldere hemel, brandende zon en speelse parasols—een toeristische tocht langs het exotisme van de Franse Rivièra, vol prachtige beelden, badend in een sfeer van zorgeloosheid en nostalgie.

In The Seasons legt Peleshian een teruggetrokken boerengemeenschap vast in haar onophoudelijke strijd met de natuurelementen. Artavazd Peleshian toont de mensheid gevangen in een wreed maar verbluffend mooi bestaan.

Door de lens van haar vaders handycam kijkt filmmaker Marthe Peters terug naar een periode waarvan ze zich niks meer kan herinneren. Twintig jaar na het overleven van kinderkanker, op zoek naar sporen van ziekte tussen littekens en verlangens.

In 1962 ging de geliefde en controversiële dichteres Forugh Farrokhzad naar Azerbeidzjan en maakte daar haar enige korte film: dit portret van een leprakolonie. The House is Black is een empathisch portret, dat een wereld belicht die gebukt gaat onder tragedie, maar toch door de gemeenschap wordt gedragen.

In de kleedkamer van Cabaret Mademoiselle, de Brusselse hotspot voor drag queens, maken vier queer artiesten zich op voor de spiegel. Een ideaal moment om bij te praten en zich bloot te geven: een intergenerationeel gesprek over uit de kast komen en moederliefde.