Hazem Alqaddi

Voor een vluchteling of migrant zijn herinneringen aan een vorig leven niet zomaar kapot; ze zijn in twee, drie, vier of meer stukken gebroken en gedoemd om los van elkaar te bestaan. Deze gespleten herinneringen kunnen wel een aparte gloed uitstralen, zoals blijkt uit de korte film Old Child van Elettra Bisogno en Hazem Alqaddi. De film staat stil bij de paradox van de titel, waarin ouderdom en kindertijd aan elkaar gekoppeld worden, alsof er geen tijd of ruimte is tussen deze twee uiteinden van het menselijke levensspectrum.

In Old Child van Elettra Bisogno en Hazem Alqaddi schetsen droomachtige, onscherpe beelden de herinneringen van Hazem, die uit Gaza migreerde naar België. Halverwege de kortfilm, wanneer hij steile trappen af dendert, leren we dat Hazem een rolschaatser is. Meer dan een moment van kinderlijke vreugde middenin een stroom van complexere beelden en traumatische herinneringen die voor Hazem’s geestesoog verschijnen, symboliseert het rolschaatsen een verlangen naar beweging — in sterk contrast met de beperkingen op de bewegingsvrijheid van de Palestijnen in de context van hun koloniale bezetting.