Double bills

Old Child toont het gefragmenteerde verhaal van Hazem, die Gaza moest ontvluchten. In deze stream-of-consciousness montage van dromen en herinneringen zoekt hij naar orde, maar ook naar de schoonheid die hij achterliet.

Filmmakers Paul Shemisi en Nizar Saleh beginnen aan een reis van de Democratische Republiek Congo naar Duitsland om hun nieuwste film te vertonen. Tijdens een tussenstop in Angola neemt hun reis echter een schrijnende wending wanneer de luchthavenautoriteiten de echtheid van hun documenten in twijfel trekken.

De inwoners van Zinal zijn nihilistisch en cynisch. Zelfs wanneer een paraglider op mysterieuze wijze uit de lucht valt lijkt het hen niets te kunnen schelen. Het stadje in de Zwitserse Alpen kijkt recht op naar de smeltende gletsjers van de Couronne Impériale. Als de dreiging zo onmiddellijk is, en de persoonlijke onmacht zo groot, is er dan een andere manier dan te reageren met onverschilligheid?

Door één camerabeweging onderzoekt deze film onze relatie met de grond. Het gezichtspunt wisselt voortdurend. Plaatsen, objecten, mensen en gebeurtenissen komen in beeld. Deze observaties versnellen geleidelijk en onthullen een dubbelzijdige grond die omdraait als een opgeworpen munt, om daarna weer te vertragen en rond de rand van de aarde te slingeren.

Shatila, een vluchtelingenkamp dat in Libanon, werd gebouwd toen duizenden Palestijnen in 1948 hun land ontvluchtten. Op een onbepaald moment in de toekomst wordt de droom van de vluchtelingen om terug te keren naar Palestina werkelijkheid.

Aan de hand van internet beelden die Israëli’s deelden tijdens de Golfoorlog, de Eerste Intifada en trance-concerten, schetst Shuruq Harb het portret van een Palestijnse tiener in de jaren negentig. In de spiegel van de Israëlische popcultuur en het politieke klimaat van de Oslo-akkoorden worstelt zij met haar angsten.

Op 10 november om 9u05 in de ochtend stoppen elk jaar opnieuw over heel Turkije mensen waarmee ze bezig zijn. Auto’s gaan aan de kant, voetgangers staan stil. Op die dag en dat tijdstip overleed in 1938 Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter en eerste president van de Turkse republiek. Els Opsomer legt zo’n moment vast op beeld.

Een spaarzaam en minimalistisch reisverslag over Istanbul. Een buitenlandse vrouw mediteert over het uiteenvallen van een relatie terwijl ze van hotelkamer naar hotelkamer verhuist. In een stad die tegelijkertijd toegewijd is aan de islam en aan seculier nationalisme, vindt ze haar toevlucht in kwetsbare en strenge rituelen.

Een weemoedig maar geestig verslag van een reis naar Beijing door filmmaker Viv Li, een Chinese kunststudente die al tien jaar in het buitenland woont. Haar verblijf bij haar familie laat zien hoe ontworteld ze is geraakt door haar leven in Europa.

Elke vorm van communicatie bestaat uit codes en het ontcijferen daarvan. In Before Then, biecht Mengzhu Xue haar oma een geheim op, verpakt in een Engelse brief die ze fonetisch uitschrijft in het Chinees en laat voorlezen door haar grootmoeder.

Filmmaker Kayt Schneider wandelt door de Brusselse Zuidmarkt en legt daar het vreedzame en poëtisch samenleven vast van verschillende mensen en culturen.

Net als een dier in een van Eadweard Muybridge’s wetenschappelijke foto-experimenten worden vijf onopvallende momenten in het leven van een man door een vrouw geobserveerd. Een studie in visuele obsessie en een nieuwe invulling van het begrip van de “gaze”.

Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.

The Hymns of Muscovy is een reis naar de planeet uit de titel, een omgekeerde tweelingstad van Moskou in de ruimte. Terwijl we over het oppervlak glijden, passeren historische architecturale stijlen: het uitbundige socialistisch classicisme, ook bekend als het stalinistische imperium, het laconieke en brutalistische Sovjetmodernisme, en de mengelmoes van hun hedendaagse imitaties en heroplevingen.

Een filmische brief aan het titelpersonage, die Tunesië verliet en nu in België woont. Opgenomen in het eerste jaar na de Tunesische revolutie is dit een poëtische reis door een onrustig landschap. Tussen orde en chaos onthult de film een land van ontgoocheling, maar ook van humor en hoop.

Via dans toont The Motherfucker’s Birthday het kwaad van de dictator, en de gruwel die mensen onder machtige politieke leiders moeten doorstaan. Saddam Hussein danst, George W. Bush danst, iedereen danst – wat blijft er dan nog over voor het Iraakse volk, behalve meedoen?

Loveboard is een speelse reflectie op de digitale en emotionele restanten van een queer relatie. Door het zorgvuldig manipuleren van mechaniek en de zachte aandacht voor de intimiteit van het opgegraven archief, ontstaat een parallelle beweging van blijven hangen en weerstand bieden aan het vluchtige.

Martí komt aan in Bilbao voor een artistieke residentie. In zijn nieuwe kamer nemen zijn kleren slechts een klein deel van de enorme kledingkast in beslag. Maar wanneer hij iemand ontmoet, begint de kast toch langzaam vol te raken. Waar is de leegte gebleven, de vrije ruimte, het kleine hoekje dat van hem was?

Er wordt wel eens gezegd dat als een man een parel onder de huid van zijn penis plaatst, hij de vrouw het grootste genot zal brengen. Zij, de ultieme schoonheid, is de parel. Haar onschatbare waarde houdt haar niet tegen om zijn grootste verlangen te vervullen. Ze versmelt in hem, hij blijft achter.

Handgeschilderde aquarellen verkennen lichamen, verlangen en de spanning tussen beide in deze experimentele animatiefilm. Door een explosie van kleur en beweging die ontsnapt aan klassieke animatie, wordt een ongewone zintuiglijke kracht bereikt. Tekeningen met afwisselende kleuren, lijnen en vlakken, stellen pornografie en normatieve seksualiteit ter discussie.

De dagelijkse routines van twee vrouwen raken na verloop van tijd met elkaar verweven. De ene is druk bezig met haar brood, de andere met haar herinneringen. Hun gelijkaardige gebaren, die zich keer op keer herhalen, onthullen langzaam de bijzondere band die hen verbindt.

Door het verweven van esoterische teksten en beelden beklemtoont Working Knowledge of Ritual de verbondenheid tussen spiritualiteit en de natuur. De film roept reflecties op over onze energieën en ons bestaan in relatie tot de natuur, met als inspiratiebron de geschriften van Leonard Jones.

Op zoek naar een betere plek op aarde, steken mensen de oceaan over. Hoewel hun paden kruisen, lijken ze elkaar nooit te ontmoeten. Het Paradijs is een luchtige maar kritische beschouwing over de ethiek van massatoerisme.

Voor migranten is het verkrijgen van officiële documenten een symbool van de fel begeerde vrijheid en zekerheid. Maar hoe vind je je weg in het administratieve doolhof? Deze film onderzoekt de relatie tussen identiteit, ras en Europese bureaucratie.

Na twintig jaar stilte reist filmmaker Olga Lucovnicova terug naar het huis van haar overgrootouders, waar ze schadelijke trauma’s heeft doorstaan ​​die een blijvende indruk achterlieten in haar geheugen.

Dit videodagboek speelt zich af in de flat van een jonge vrouw en belicht de angsten en fantasieën over haar lichaam wanneer ze wakker wordt met een opgezwollen gezicht, vol zelfhaat na een nacht van dwangmatig overeten.

Op een warme, zomerse dag zoeken vijf pubers verkoeling bij een rivier. We observeren het gedrag van het groepje, hun blikken, gedraal en gedraai. Maar de heerlijke, lome rust dreigt verstoord te worden.

Een reis naar de onderwereld begint in onze eigen ingewanden. Van het intieme ritme van de spijsvertering breit de film verder tot de totstandkoming van verschillende tijden, geïnspireerd op El Pez de Oro van Gamaliel Churata waarin hij stelt dat “we allemaal de doden levend met ons meedragen; dat de doden leven.”

Hoe luister je naar een ruimte die als leeg wordt beschouwd? underneath it flickers toont vanuit verschillende perspectieven La Friche Josaphat, een groen braakliggend terrein in Brussel dat wordt bedreigd door vastgoedontwikkeling.

Spookachtige ogen rollen wild in hun kassen. Aan de basis van het gifgroene en onheilspellende L’Eye - The Chemical Bath liggen Italiaanse magazines over modieuze schoenen.

Sylvia Kristel – Paris is een portret van de actrice Sylvia Kristel—bekend van haar vertolking in de erotische cultklassieker Emmanuelle (1974)—en een film over de onmogelijkheid van het biografisch geheugen.

Cinema Fouad is een portret van Khaled El Kurdi, een jonge Syrische transvrouw die in Beiroet woont. De documentaire volgt haar traject van soldaat tot cabaretdanseres. Ze probeert zo geld in te zamelen voor haar genderbevestigende operatie.