double bill #35

In deze double bill van analoge films wordt het filmproces gepresenteerd als een middel om tijd en ruimte vast te leggen. Dit verslag van een locatie zal onvermijdelijk langer voortbestaan dan de locatie zelf.

Xander Marro’s L’Eye: The Chemical Bath voelt als een tijdsdocument dat begint in de half-toxische industriële East Side van Providence, Rhode Island, VS, en spookachtige oogballen uit modeadvertenties toont die wiebelen door een krassende, kryptonietachtige glans van fotochemie, begeleid door magneetbanden van The Shirelles en Suicidal Tendencies. Zo voelde een nachtelijke wandeling door de verlaten kostuumjuwelenwijk in 2002, achtervolgd door experimenteel geluid dat door open magazijnramen klonk. L’Eye is een spookachtige film, een belichaamd moment in de ruimte-tijd.

De film van lau persijn is een collectieve poging om een natuurlijk Belgisch moerasgebied te documenteren dat op het punt staat te verdwijnen, La Friche Josaphat. Het proces en het resultaat staan centraal. Het tactiele van L’Eye ervaren we ook bij de 16mm-filmstrip in underneath it flickers: een rol belichte pellicule wordt in een zak gestopt en ondergedompeld, uit de modder gehaald en opnieuw gepresenteerd, zodat we kunnen zien hoe de aarde inwerkt op het beeld. Het proces is het bewijs van de plek: de camera die we horen is degene die registreert; de microfoon in beeld is wat ons in staat stelt te luisteren. Lensflare, handgeklap en spraaknotities laten ons allemaal zien dat we deze film moeten zien als een document van de plek: dit is wat er is.

Natuurlijk bestaat film altijd in een heden dat zich voortdurend van het moment van zijn ontstaan verwijdert—en, in het geval van underneath it flickers, kan het beeld van wat is misschien al zijn wat was. Net zoals de natuur wordt ‘ontwikkeld’ en bedekt met vervuilende fabrieken en gammele flatgebouwen—bouwwerken die onvermijdelijk aan de tijd en het verval zullen worden overgelaten en opnieuw zullen worden teruggewonnen door een weerbarstige natuur—kunnen we deze twee analoge films ook beschouwen als twee kanten van dezelfde medaille: L’Eye als de chemisch-groene toekomst van de weelderige La Friche Josaphat, en vice versa.