index

De beeldschone Bernadette fietst in François Truffauts debuutfilm over de bruggen en door het struikgewas van Nîmes. Overal waar ze gaat, zitten vijf mistons, streektaal voor kwajongens, haar op de hielen. Ze projecteren hun ontluikende, prepuberale verlangens op de jonge vrouw.

Drie jaar na de publicatie van Marguerite Duras’ kinderboek Ah! Ernesto rukken Jean-Marie Straub en Danièle Huillet de titulaire protagonist los van de pagina’s voor een atypische filmadaptatie van haar kortverhaal.

Het is zomervakantie, twee beste vriendinnen brengen al hun tijd samen in huis door. Ze zijn onafscheidelijk. De vanzelfsprekendheid van hun samenzijn wordt op de proef gesteld door de tussenkomst van de puberteit. Terwijl de zomer voortduurt, zorgt het veranderen van hun lichamen voor een ongemakkelijkheid in hun vriendschap.

In Emmanuel Marre’s véritéfilm bepalen niet hij en zijn camcorder de mise-en-scène, maar wel een wisselmontage van Brusselse ouders die de haren van hun kinderen stileren met alles wat voorhanden is. Hun directe maar intieme aanwijzingen en de badkamers, keukens en leefruimtes die dienen als efemere kapsalons boetseren het decor, ritme en beeld.

Een verhaal over eerste liefde. Romeo en Polly wachten voor een café in aparte auto’s op hun ouders. Ze vervelen zich totdat ze elkaar opmerken. Eerst maken ze ruzie en doen ze alsof ze elkaar niet zien, maar eens ze afscheid moeten nemen, zijn de vonken van de eerste liefde al overgeslagen.

In een groeve raken twee jongens verwikkeld in een ogenschijnlijk onschuldig machtsspel, met Moeder Natuur als enige toeschouwer.

Een poëtische samensmelting van Yuri Norsteins herinneringen en zijn hoop en angsten voor de toekomst. De film toont zijn naoorlogse jeugd vol onverwerkte tragedies, maar ook, een klein wolfje uit een slaapliedje. Tale of Tales wordt door velen geprezen als de beste animatiefilm aller tijden.

Een tienjarig meisje uit een sloppenwijk reist naar de stad reist om daar kranten gaat verkopen. Mambety’s rijk geschakeerde kijk op het stadsleven combineert fictie en documentaire en toont de welig tierende armoede en endemische vrouwenhaat in het moderniserende Dakar.

Een rode ballon met een eigen wil volgt een kleine jongen door de straten van Parijs. Deze betoverende allegorie over onschuld en transcendentie is de enige korte film die ooit een Oscar won voor beste originele scenario.

Tussen 2020 en 2021 filmde de IJslandse filmmaker Hlynur Pálmason zijn drie kinderen terwijl ze een boomhut bouwden in hun achtertuin. Met behulp van een vast kader leverde zijn lockdown project een fascinerende studie op van de seizoenen, op het rustige ritme van spelende kinderen.

Een rijke jongen speelt alleen met zijn enorme verzameling dure speelgoed. Als hij uit het raam kijkt, ziet hij een arme jongen op straat alleen spelen. Ze duelleren met elkaar en pronken met hun speelgoed in een poging elkaar te overtreffen. Satyajit Ray noemde Two een ‘filmfabel’.

Bijna tien jaar na haar recentelijk door filmcritici tot “beste film aller tijden” verkozen Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles, maakte Chantal Akerman het amper twaalf minuten durende J’ai faim, j’ai froid. Daarin lopen twee jonge Brusselse meisjes al kettingrokend weg van huis, richting Parijs.

In So Can I combineert de Iraanse filmmaker Abbas Kiarostami live action en animatie. Terwijl twee schooljongens op tv naar geanimeerde dieren kijken (zoals springende kangoeroes en zwemmende vissen), zegt de ene jongen, “Dat kan ik ook”, en doet vervolgens de handelingen na.

Velen beschouwen Jacques Rozier als de evenknie van Godard en Truffaut. In zijn tweede kortfilm, Rentrée des classes, gooit een jongetje op de eerste schooldag zijn boekentas in de rivier. Dat leidt tot een spannend avontuur.

In Zéro de conduite plannen vier opstandige schooljongeren een revolte, in een poging de school over te nemen van hun leerkrachten. De film werd voor het eerst in Parijs vertoond in 1933 maar schokte toen zoveel toeschouwers dat die vervolgens tot het einde van de Tweede Wereldoorlog van de schermen werd verbannen.

Door de lens van haar vaders handycam kijkt filmmaker Marthe Peters terug naar een periode waarvan ze zich niks meer kan herinneren. Twintig jaar na het overleven van kinderkanker, op zoek naar sporen van ziekte tussen littekens en verlangens.

Filmmaker Nahid Rezaei keert terug naar haar meisjesschool om het leven van jonge studenten in Teheran te verkennen. De meisjes zijn vaak erg openhartig over hun hoop en dromen, lief ook, maar als ze over de toekomst praten, zijn ze ook af en toe verdrietig.

Otto woont in een afgelegen dorpje, meer dan duizend kilometer van zijn lief Casimir, een professioneel danser. Otto vindt troost in de bewegingen van zijn liefje en gaat met zijn eigen lichaam op zoek naar een manier om te vechten tegen de dagelijkse afstand.