Een filmische brief aan het titelpersonage, die Tunesië verliet en nu in België woont. Opgenomen in het eerste jaar na de Tunesische revolutie is dit een poëtische reis door een onrustig landschap. Tussen orde en chaos onthult de film een land van ontgoocheling, maar ook van humor en hoop.
Op het moment van schrijven, begin 2026, is de situatie in Iran totaal onbegrijpelijk voor de buitenwereld, maar vooral levensbedreigend voor haar inwoners. De droom van een Iran na de Islamitische Republiek maakt niet alleen deel uit van het online discours, maar ook van het protest op straat. Net dat is wat Iraans beeldend kunstenaar Saleh Kashefi verbeeldt in hun bekroonde video And How Miserable is the Home of Evil: onder een drukkende soundscape vol revolte komt dictator Ali Khamenei (eindelijk) ten val.
In Zéro de conduite plannen vier opstandige schooljongeren een revolte, in een poging de school over te nemen van hun leerkrachten. De film werd voor het eerst in Parijs vertoond in 1933 maar schokte toen zoveel toeschouwers dat die vervolgens tot het einde van de Tweede Wereldoorlog van de schermen werd verbannen.
Rouw heeft weerhaakjes die zich aan alle aspecten van ons leven hechten: als rem, maar evengoed als een vorm van houvast. Dhiaa Biya’s zachte afstudeerfilm onderzoekt het geheugen en haar effect op onze handen. De routines van twee vrouwen smelten samen door middel van hun gebaren: herinnering en poëzie verenigen wat het verstrijken van de tijd scheidt.
Sofia is weer in paniek. Het universum neemt contact met haar op via een buitenwereldse dialoog. Lentzou’s korte film is een symfonie voor de planeet Mars, waarin mensen wakker dromen en vechten voor de liefde.
De uitgestrekte vlaktes in Oman lijken zoveel op Mars, dat ze als oefenplek voor astronauten worden gebruikt. Twee lokale meisjes vergapen zich als nieuwsgierige wetenschappers aan de sterrenhemel, terwijl de Europese astronauten filosoferen over wonen op de Rode Planeet.
In The Seasons legt Peleshian een teruggetrokken boerengemeenschap vast in haar onophoudelijke strijd met de natuurelementen. Artavazd Peleshian toont de mensheid gevangen in een wreed maar verbluffend mooi bestaan.
Deze experimentele film duikt in gevoelens van verlies en hulpeloosheid, restanten na een traumatische ervaring. De emotionele wonden worden visueel vertaald in een pulserende aanwezigheid die een donker en verontrustend beeld van vrouwelijkheid belichaamt.
Deze YouTube-collage is gewijd aan voeding en de menselijke relatie tot “productiedieren”. Ze biedt een verontrustend inzicht in hoe een welvarende westerse samenleving omgaat met dierlijke producten.
Deze satirische etnografische film toont de etende Belg in al zijn aspecten. De maaltijden tijdens huwelijken, een begrafenis, Kerstmis en oudejaarsavond portretteren een land waarin eenzaamheid en samenzijn elkaar afwisselen, net als rijkdom en armoede.
One Week is Buster Keatons eerste onafhankelijke film, die hij zelf in roulatie bracht. Zoals in andere Keaton films staat de prent bol van baanbrekende stunts in en rond huizen en op ladders.
Door de lens van haar vaders handycam kijkt filmmaker Marthe Peters terug naar een periode waarvan ze zich niks meer kan herinneren. Twintig jaar na het overleven van kinderkanker, op zoek naar sporen van ziekte tussen littekens en verlangens.
We hebben allemaal een ander ritme. Heen en weer is eendansfilm over individuele ritmes die met elkaar samengaan, op andere momenten lijken te botsen of helemaal niet met elkaar in contact komen.
Een jonge vrouw, gespeeld door Chantal Akerman zelf, komt haar Brusselse flat binnen en begint aan een huishoudelijke routine die gaandeweg steeds verder ontaardt. Het alledaagse parodiërend dweilt ze de vloer, poetst haar schoenen, plakt de spleten van de deur met plakband dicht en geeft zo een explosieve wending aan het huiselijk leven.
In het 20e-eeuwse Colombia riep verzetsstrijder Yarokamena, lid van de inheemse Uitoto-stam, op tot rebellie tegen de gewelddadige exploitatie van de rubbermijnindustrie in het Amazonegebied en beriep hij zich op de spirituele krachten van de oorlog.
Buster Keaton werd tijdens zijn hoogdagen ook wel The Great Stone Face genoemd. De Amerikaanse komiek is dan ook vooral bekend voor zijn stille films vol fysieke komedie en zijn droge gezichtsuitdrukking.
Er liggen achtduizend vijfhonderd kilometer tussen de Amazone en de Ardennen. In zijn thuisland Brazilië bekijkt filmmaker Diego van buitenaf het ontoegankelijke woud. De Belgische tegenhanger daarvan is makkelijker te verkennen.
Het werk van punk-auteur Kathy Acker is het startpunt voor een gesprek over genderidentiteit en lichaamstransformatie, gelinkt aan de punkbeweging van de jaren 70 en 80.
Een introspectief essay over de zoektocht naar een plek tussen werkelijkheid en verbeelding: een plaatsloze plaats die bestaat uit dromen en een verlangen naar fluïditeit. Langzaam worden de korrels van het gecomprimeerde beeld het zand van het atopische strand, waardoor een denkbeeldige ruimte ontstaat.
Een vrouw struikelt terwijl ze zich door het huis haast. Ze staat op om te ontdekken dat haar huis ongewone kenmerken heeft — het is opgebouwd uit paradoxen, gevuld met illusies en bedekt met patronen.
Emma De Swaef, Marc James Roels, België, 2011, 17’
Een zachtaardige man keert terug naar de nudistenkolonie waar hij zijn jeugd doorbracht, om er zijn stervende moeder op te zoeken. Na haar dood blijft Willy alleen achter. Triest en verward vlucht hij de wilde natuur in, op zoek naar troost.
In mei 2014 werden twee ongewapende Palestijnse tieners gedood door Israëlische soldaten op de Westelijke Jordaanoever. Lawrence Abu Hamdan maakte een audio-analyse om vast te stellen of er rubberen of scherpe kogels werden gebruikt. Via gevisualiseerde geluidsgolven vertelt hij een verhaal over ongelijkheid.
Scorpio Rising is misschien wel Kenneth Angers bekendste werk. Op de beats van jaren zestig popmuziek volgt de film een groepje bikers en exploreert thema’s zoals het occulte, homoseksualiteit en nazisme. Ook het idoliseren van rebellerende publieke figuren als James Dean en Marlon Brando staat centraal.
In deze cyberpunkanimatie wiebelen vier wezens als marionetten in een zwarte leegte. Een buitenaardse kracht probeert hen te onderwerpen, politiestemmen slaan toe als wapenstokken. Maar deze kwetsbare lichamen vechten terug.
In deze authentieke en noodzakelijke dagboekfilm over het verlangen naar vrijheid en gemeenschap, reflecteert de filmmaker op wat het betekent om jong en queer te zijn in Tunesië vandaag de dag.
Verward door de Duitse bureaucratie en in dubio over haar seksualiteit, raakt Hoda, een Iraanse asielzoekster in Berlijn, emotioneel en seksueel verslingerd aan Magdalena, die beloofd heeft haar asiel te verzekeren door met haar te trouwen. Door veranderingen in Magdalena’s privéleven wordt het waarmaken van die belofte steeds complexer.
Een krachtig poëtisch portret van een eerwraak moord in het landelijke Koerdische zuidoosten van Turkije, waar Dilan met haar leven betaalt voor haar verboden liefde voor een jongeman in een naburig dorp.
De Spaanse surrealist Luis Buñuel schreef zijn allereerste wapenfeit samen met Salvador Dalí, waarbij ze zich baseerden op hun eigen dromen. Staar je niet blind op het plot, Buñuel laat chronologie bewust achterwege en kiest voor een Freudiaanse droomlogica waarin scènes met haken en ogen aan elkaar hangen.
Een portret van hedendaagse jongeren uit de Parijse voorsteden die zoeken naar nieuwe vormen van een collectieve identiteit, tegen de achtergrond van een in recessie verkerend Frankrijk.
Symen en Sam brengen hun tijd door in de eentonigheid van een postindustriële buitenwijk. Ze lijken te blijven hangen in een soort eeuwigdurende schemering, met de onzichtbare aanwezigheid van ‘hardcore’ ergens op de achtergrond. Tijdens het gamen zoeken ze naar de kern van hun verlangens.
Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.
Een reus zit dag en nacht op een heuvel, ver verwijderd van zijn kleinere medemens. Hij vult zijn dagen met het ordenen van de dingen en zorgt ervoor dat alles zich op het juiste moment op de juiste plaats bevindt.
Via digitale herinneringen en met behulp van online tools zoals Google Maps, denkt Aulona Fetahaj na over hoe het voelt om een kind van vluchtelingen te zijn in het digitale tijdperk.
Mexico, oktober 2011. Uit een mysterieuze droom wordt Cuco geboren, een transgender latex piraat en activist. Deze essayistische film volgt hen in hun queeste naar meer erkenning voor de queer gemeenschap.
De Braziliaanse transvrouw Gisberta woonde als immigrante in Portugal. Nadat ze er op brute wijze werd vermoord, werd ze een icoon voor de rechten van transgender personen.
Pierre is 25 jaar, heeft een beurs voor een prestigieuze Parijse school, en wordt ondergebracht bij Francine, die 75 is, fysiek beperkt en in een rolstoel zit. Samen zijn ze getuige van het verloop van de Franse presidentsverkiezingen in de lente van 2017, verbijsterd en gedesoriënteerd kijken ze toe.
Na haar verdwijning kan een vrouw zich haar verleden niet meer herinneren, totdat haar vroegere echtgenoot haar een bezoek brengt en zij zich herinnert waar zij lang geleden met de man woonde.
Een rouwende broer en zus gaan in de mystieke landschappen van Colombia op zoek naar de geest van hun vermoorde vader. Hun spirituele reis voert hen van Bogotá naar de jungle, door het kluwen van hun existentiële vragen en dromen.
In The Black Tower betreden we de wereld van een man die wordt achtervolgd door een toren die hem door heel Londen lijkt te volgen. John Smiths film is een mooi voorbeeld van hoe film zowel speelt met emoties als met de filmtaal zelf.
Incident by a Bank is gebaseerd op waargebeurde feiten en ensceneert een surreële, mislukte bankoverval. De filmmaker zag die voor eigen ogen plaatsvinden in 2006, in het centrum van Stockholm. Door de toeschouwer op een steriele afstand van de actie af te houden, verlegt Östlund de focus langzaam van de overval naar degene die op veilige afstand gadeslaat.
La Jetée speelt zich af in een post-apocalyptische nabije toekomst. De levendige jeugdherinneringen van een naamloze man maken hem de perfecte proefpersoon voor een experiment in tijdreizen. Na een lange periode van conditionering wordt hij naar het verleden gestuurd, waar hij verliefd wordt op een vrouw die hij eerder zag op een pier.
Elephant is zonder twijfel Alan Clarke’s meest sombere film: een compilatie van achttien moorden in de straten van Belfast, zonder verklarende vertelling. Na elke moord blijft de camera langer dan prettig is, hangen bij de lichamen, waardoor de kijker wordt gedwongen om de wreedheid van hun dood onder ogen te zien.
Dit is het verhaal van Copa-Loca, een verlaten Grieks vakantieoord, met Paulina als het nog kloppende hart. Iedereen geeft om haar en zij geeft om iedereen — op alle mogelijke manieren.
In 1962 ging de geliefde en controversiële dichteres Forugh Farrokhzad naar Azerbeidzjan en maakte daar haar enige korte film: dit portret van een leprakolonie. The House is Black is een empathisch portret, dat een wereld belicht die gebukt gaat onder tragedie, maar toch door de gemeenschap wordt gedragen.
In Athene ontlopen vijf jongeren het wachten op een onbeduidende toekomst door vertier te zoeken in de luxueuze Airbnb-woningen die één van hen voor een schamele vergoeding schoonmaakt.
De dooi van de zogenaamde eeuwige sneeuw van Páramo, een neotropisch ecosysteem in het hoge deel van de Andes, vertelt over het ontstaan en (over)leven van het landschap.
Het portret van een jonge tiener met mentale gezondheidsproblemen, en een passie voor karate. Die slentert door East Kent en probeert verbaal en fysiek een hallucinatoire demoon te overwinnen.
Fireworks uit 1947 is een mijlpaal: de eerste Amerikaanse film met een gay verhaal. Kenneth Anger zelf speelt de hoofdrol. De film illustreert het ontwaken van een onderdrukt verlangen, een grove fantasie.
In een container, tussen dozen met goederen, vertellen twee mannen uit verschillende landen over hun ballingschap. Hun verhalen komen samen door hun gemeenschappelijke droom: Engeland bereiken.
In 1998 stierf Semira Adamu, een twintigjarige Nigeriaanse immigrante, op Belgische bodem door verstikking onder een politiekussen. Twintig jaar later vertellen twee vrouwen haar verhaal in een gedeelde strijdkreet.
Een meditatie over het fin de siècle in Thailand. De film deconstrueert hallucinerende beelden uit de typische Thaise melodrama B-films van de jaren tachtig die de kijkers meevoeren naar een kwetsbare natie op de rand van de waanzin.
Intieme, emotionele en soms gewelddadige momenten van afscheid: mannen, vrouwen en kinderen verlaten hun huis voor een (onbekende) toekomst als migrant.
Ana’s leven verandert radicaal als ze scheidt op haar veertigste. Elke dag wordt het tegenover haar familie moeilijker om te blijven doen alsof alles in orde is.
Een film over snelwegen, toeristen, betonnen picknicktafels en lauwe meloenen. Over een man die wil vertrekken en een kind dat hem tegenhoudt. Een zomerfilm.
In het midden van een eindeloze zee drijft een schip. De vijf bemanningsleden kampen met verveling, waaraan ze proberen te ontsnappen in een parallelle droomwereld. elephantfish lokt de kijker binnen in een geïsoleerde ruimte, met uitzicht op de vrijheid belovende verre horizon. De enige manier om aan de opsluiting te ontkomen, is via dagdromen.