Pas later komen we erachter dat de stem die van filmmaker Fairuz Ghammam is. Ze nam de tape op voor haar oma maar die werd nooit verstuurd. Nu wordt die voor haar afgespeeld. Dit niet-verstuurde bericht is het belangrijkste element van de film. Oumoun beschouwt cinema als een technologie van vertraging – een manier om toch nog te horen wat je niet op tijd bereikte. De film zit vol schakels: tussen stem en gezicht, tussen Tunesië en België, tussen de intimiteit van aanwezigheid en de pijn van afwezigheid.
Omdat we in eerste instantie geen vertaling hebben, verschuift onze aandacht naar het lichaam van de grootmoeder. Ze luistert met praktische tederheid, knikt vaak, trekt soms haar wenkbrauwen op van verbazing of bevestiging. Als de band afloopt, is haar eerste verbale reactie prachtig specifiek: “Ik heb pulsaties in mijn ogen... vanwege de regen”, zegt ze, terwijl ze haar hand naar haar wenkbrauwen brengt. De wereld dringt zich op aan haar lichaam, dat met pulsen reageert. Dan beweegt ze zich snel door de kleine continenten van het dagelijks leven. Ze vraagt zich af of Fairuz aan het werk is of studeert. Ze vraagt of haar kleindochter blij is om terug te zijn in Tunesië en klaagt dat het te warm is. Ze merkt met vermoeide ervaringsdeskundigheid op dat taxichauffeurs buitenlanders meer laten betalen – “Ze denken dat Belgen rijk zijn” – en keert dan terug naar de logistiek: “Hoe ben je hier gekomen vanaf het vliegveld – met de trein of met de taxi?” Veroudering wordt terloops genoemd – “Vroeger deed ik het huishouden. Nu kan ik dat niet meer omdat ik te ziek ben.” – maar er wordt niet bij stilgestaan. Het wordt een van de vele onderwerpen in een leven dat zich niet laat reduceren tot één enkele toestand.
De film lijkt één veertien minuten durende opname te zijn, maar zit vol met montages. Elke verandering van onderwerp functioneert als een cut, terwijl de ruimtelijke continuïteit behouden blijft. Het ritme wordt eerder in het lichaam dan op een tijdlijn geproduceerd. Gebaren worden een syntaxis. Een handgebaar schetst een zelfstandig naamwoord, een schouderophalen een bijvoeglijk naamwoord, de gestrekte arm onderstreept een koppige bijzin. De camera oogst geen beelden, maar herbergt ze.
In Oumoun is een soepel vloeiende communicatie geen voorwaarde voor intimiteit. De taalbarrière tussen Fairuz en haar grootmoeder zorgt ervoor dat zij verlangen naar gedeelde betekenis. Buiten beeld houdt de filmmaker zich meestal stil. Dit is niet zozeer een afwezigheid als wel het geven van ruimte aan de expressie van haar personage. De rommel in de kamer werkt daar aan mee: dozen en tassen dienen als praktische archieven, een huiselijke topologie van beweging tussen plaatsen, economieën en jaren. En dan is er het rode laken – de meest opvallende abstractie in de film – dat zijn plaats inneemt als een kleurrijke vraag. Wat wordt er bedekt? Wat wordt er in de wacht gezet? Het beeld biedt zowel beschutting als een belofte.
