Wat is een beter bewijs van de dwaasheden van de liefde (of is het lust?) dan een heleboel mannen die parels in hun penissen stoppen in de hoop hun seksuele partners het ultieme genot te bieden? Mamada Perdida — wat grofweg vertaald zoveel betekent als “verloren pijpbeurt” — herinnert ons aan de extatische staat die zo kenmerkend is voor kalverliefde.
Op dit punt zou het goed zijn om terug te keren naar onze wederzijdse naaktheid en te mediteren over onze eigen daden van door liefde veroorzaakte naïviteit. Nu we opnieuw nederig zijn, kunnen we het tafereel dat Mamada Perdida ons voorschotelt nog beter in ons opnemen. In felle tinten roze, rood en blauw ontvouwt Van den hofs paradijs zich voor ons. Onder het altijd aanwezige oog van een onverbiddelijke en kloppende zon verwarmen sappige animaties langzaam ons scherm. Maar deze wereld is niet alleen heet; hij is ook zinderend en plakkerig, op het randje van koortsig. Het landschap is niet geschikt voor veel anders dan rondhangen. We herkennen de omgeving meteen als ideaal voor blozende gezichten en verstild gegiechel, de plek van menige hartstochtelijke affaire.
En wat te denken van de geliefden die voortdurend tevreden zuchten? Ze hebben geen namen of duidelijk herkenbare gezichten. Ze zijn niemand in het bijzonder; ze zijn elk van ons, verliefd. Van den hof toont zich een expert in lichamelijke zaken. Haar tekst is spaarzaam, maar haar personages barsten van de vleselijkheid. Extreme close-ups laten lichamen veranderen in abstracte vormen en rondingen. Pulserende huidhopen vullen sensueel het hele scherm. De meisjes zwaaien met hun haar en strekken hun ledematen. Ze kreunen en zweten. De jongens glibberen in en uit beeld. Ze sissen en kronkelen. Steeds meer bedwelmend is Mamada Perdida een feest van lichamelijk genot die de fijne grens bewandelt tussen het erotische en het seksuele, tussen het sensuele en het profane, wat zich vertaalt in een delicaat spel van occlusie en onthulling. Animatie toont zich hier als een krachtig medium met een grote suggestieve kracht. Met brutale beelden en al even ondeugende toespelingen wekt Van den hof een welkom gevoel van herkenning op. De film is ontwapenend en herinnert ons aan die heerlijk dwaze traktatie die verliefdheid heet.
