Om hun intimiteit en verbondenheid te benadrukken, blijft de camera dicht op de huid van de jongeren kleven. Ze hollen speels op dakterrassen, springen in een privézwembad en gooien zich in de comfortabele zetels en tweepersoonsbedden van de Airbnb’s. De flats geven hen een kans om hun stad en hun levens vanuit een andere invalshoek te bekijken. Ook letterlijk. Maar deze bovenaanzichten van Athene brengen ook verwarring teweeg bij de jongeren in hun kwetsbare tussenfase. De luxe appartementen zijn enkel bereikbaar voor hen dankzij de schoonmaakjob van hun vriend. Vanuit deze transitoire ruimtes worden zij toeschouwers van een liminale, onduidelijk gedefinieerde, melancholische fase in hun leven: de overgang naar volwassenheid. Vooral het personage Jacques is onwennig. Hij heeft de mond vol van vertrekken uit de stad, op zoek naar betere kansen, een keuze waardoor hij zijn vriendengroep, liefje en veilige omgeving zou moeten achterlaten. De film speelt mooi met deze spanning tussen het vertrouwde en het onbekende, het bevreemdende.
De narratieve keuze om Christos in Airbnb’s te laten werken – een systeem van logies dat vaak een zegen is voor toeristen maar nefast voor de woonkwaliteit van de eigenlijke stadsbewoners – onderlijnt onderhuids de ironie van de precaire toestand waarin de jongeren zich bevinden. De scène waarin de jongeren na een avond feesten in een Airbnb op tv beelden zien van protesten in de hoofdstad, maakt deze manifestaties van en tegen de aanhoudende werkloosheidscrisis des te reëler.
Een bruisend Athene zien we bovendien niet. Wel lege straten en achterbuurten, verloren gelopen kinderen, een man die een motorkap meesleurt, twee klusjesmannen sleutelend aan een luifel. We krijgen shots van een ouder koppel dat in een vuilbak rondneust, op zoek naar iets bruikbaars, en van troepen mannen in de sportschool, die hun trots hoog proberen te houden. Dit is de werkelijkheid die Waithood ons toont: geen vakantiekiekjes van Athene, maar de echte stad die als limbo dient voor deze vijf protagonisten.
De meest expressieve kracht van de film vinden we in haar laatste scènes. In strakke montagesequenties zien we flarden van demonstrerende mensen op straat, knuppels en vlaggen die zweven langs de donkere gevels van Athene. Twintigers zoeken stilzwijgend troost bij elkaar. Buitenbeentje Jacques wandelt alleen verder, met gebogen hoofd, nadenkend over de ingrijpende beslissingen die hij moet nemen. Waithood is geen directe aanklacht tegen sociale ongelijkheid maar toont de complexe realiteit waar Atheense twintigers tegenaan kijken. Op een andere plek gingen ze wellicht een andere toekomst tegemoet. Noem het een persoonlijk portret van een hele generatie, gemaakt met een observerende eerbied die de gevoelens en twijfels van deze jongeren bijna tastbaar maakt.
