Overslaan en naar de inhoud gaan
yanco Home
Menu
  • Home
  • kijk
  • magazine
  • kalender
  • index
  • Abonneren
Zoeken Meld je aan
  • nl
  • en
You are here
  • Home
  • Magazine
  • Cirkels van geweld
Cyclepaths (Anton Cla, 2023)
Cyclepaths (Anton Cla, 2023)

Cirkels van geweld

Anton Cla’s Cyclepaths

artikel door
Hanne Schelstraete
11.09.2023

Een zwerm trekvogels cirkelt bij avondschemering door de lucht. Een hond loopt rondjes op het ijs. Een kraan draait langzaam rond haar eigen as en de vleugels van een windmolen bewegen op het ritme van de wind. Zo toont Cyclepaths telkens weer een cirkelbeweging die ogenschijnlijk vooruitgaat, maar altijd terugkomt op hetzelfde startpunt. Een repetitief traject zonder eind.

Via die associatieve lussen door wijst regisseur Anton Cla op het blinde geweld dat al zo lang deel uitmaakt van onze maatschappij, maar recent pas hoogtechnologische proporties aannam. Want dezelfde vernuftige technologie die ervoor zorgt dat de vleugels van een molen en de wielen van een elektrische step draaien en blijven draaien, maakt het ook mogelijk dat een jongen op een step zomaar een drone uit de lucht schiet. Alsof hij het dagelijks doet, richt hij een jachtgeweer op de hemel en mikt hij tussen de vogels recht op doel.

Wat later dringen twee gewapende mensen een tram binnen en schieten een jongen door het hoofd. Wolkenkrabbers storten naar beneden. Een multiple rocket launcher vuurt aan een snel tempo de ene na de andere raket af. De operator drukt vanuit zijn kantoor, met een koffie in de hand een knop in. Hij wordt niet geconfronteerd met het leed dat hij aanricht en weet nauwelijks wie of wat hij vernielt.

Snel wordt duidelijk dat Cla’s opeenvolging van cirkels geen formalistisch spelletje is, maar een weerspiegeling van de onophoudelijke en repetitieve stroom van geweld. Verklaringen geeft deze afstudeerfilm niet, oplossingen evenmin. Stof tot nadenken biedt hij daarentegen in overvloed, want wat leidt tot meer geweld? Is het de toenemende individualisering? Nieuwe technologische mogelijkheden? Of de invloed van gewelddadige videogames?

Die laatste krijgen speciale aandacht in Cyclepaths. Cla maakte zelf computergegenereerde 3D-animatie die recht uit een videogame lijkt te komen. Als in een first person shooter game volgen we de personages op de rug — gezicht steeds buiten beeld — terwijl ze op hun doel afstappen. Ze wandelen ietwat houterig en laten hun voeten net iets te lang boven de grond zweven. Daardoor komt de nadruk nog meer te liggen op het visuele en het besef dat we niet kijken naar de werkelijkheid, maar naar een beeld dat die werkelijkheid op een bepaalde manier weergeeft. In plaats van het geweld zo realistisch mogelijk af te beelden, benadrukt Cla liever de constructie ervan.

Naarmate het einde van de film nadert, worden de beelden steeds dubbelzinniger. Terwijl raketten aan een moordend tempo uit de raketwerper vliegen, loopt een massa figuren krioelend door elkaar. De cyclus van geweld mobiliseert de massa en drijft haar tot waanzin. De figuren lopen alle kanten uit, niet richting hun vertrekpunt maar juist zo ver mogelijk daarvandaan. In hun vlucht doorbreken ze al rennend de dominante kringloop, die Cyclepaths zowel inhoudelijk als vormelijk overheerst. Ze doorbreken het geijkte patroon en bieden een glimp van een hoopvolle toekomst.

kijk nu

Lees meer

Cyclepaths

Anton Cla, België, 2023, 12’

Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.

Lees meer

    lees meer

    Old Child (Elettra Bisogno en Hazem Alqaddi, 2019)
    artikel
    Lees meer

    Rolschaatsen als verzet

    Elettra Bisogno en Hazem Alqaddi’s Old Child

    Yousra Benfquih
    26.10.2024

    In Old Child van Elettra Bisogno en Hazem Alqaddi schetsen droomachtige, onscherpe beelden de herinneringen van Hazem, die uit Gaza migreerde naar België. Halverwege de kortfilm, wanneer hij steile trappen af dendert, leren we dat Hazem een rolschaatser is. Meer dan een moment van kinderlijke vreugde middenin een stroom van complexere beelden en traumatische herinneringen die voor Hazem’s geestesoog verschijnen, symboliseert het rolschaatsen een verlangen naar beweging — in sterk contrast met de beperkingen op de bewegingsvrijheid van de Palestijnen in de context van hun koloniale bezetting.

    Lees meer
    This Day Won’t Last (Mouaad el Salem, 2020)
    This Day Won’t Last (Mouaad el Salem, 2020)
    essay
    Lees meer

    “Queers Were Here”

    Mouaad el Salems This Day Won’t Last (2020)

    Sanne Jehoul
    22.04.2024

    Elke opname uit This Day Won’t Last draagt risico’s mee: de noodzaak van Mouaad el Salem om te filmen, de beperkingen van wat hij kan filmen, de lo-fi esthetiek van de beelden die hij maakte met een telefoon of goedkope wegwerpcamera. Zelfs als de film verlangens en identiteiten bevat, zelfs als deze fragmenten niet onmiddellijk iets gevaarlijk onthullen, voelen de beelden toch benauwd aan, achtervolgd door angsten en bedreigingen. Tegelijk zijn ze ook een bevestiging van de identiteit van de maker en zijn verbondenheid met zijn omgeving.

    Lees meer
    Kaalkapje (Marthe Peters, 2024)
    Kaalkapje (Marthe Peters, 2024)
    artikel
    Lees meer

    Tedere pijn

    Marthe Peters’ Kaalkapje (2024)

    Michiel Philippaerts
    29.03.2024

    Al wat de pas afgestudeerde filmstudent Marthe Peters nodig heeft om te reflecteren op de spanningen en tegenstrijdigheden tussen het verleden en het heden, zijn verloren video-opnames uit haar jeugd. Aangevuld met nieuwe, poëtische beelden (handen die tekenen, een kat aaien, of met kaarsenvet spelen) en een doordachte voice-over, verkent Peters de littekens van een vergeten tijd uit haar leven.

    Lees meer
    © COMBAT DE BOXE (1927)
    artikel
    Lees meer

    Fundamenteel dynamisch

    Over Charles Dekeukeleire en de essentie van film

    Bjorn Gabriels
    04.04.2023

    Charles Dekeukeleire ging de geschiedenis in als een van de grondleggers van de experimentele en documentaire cinema in België. Vandaag vindt vooral zijn (korte) avant-gardewerk nog weerklank.

    Lees meer
    © J’ai faim, j’ai froid (Chantal Akerman, 1980)
    artikel
    Lees meer

    Het leven start hier en nu

    Chantal Akermans J’ai faim, j’ai froid (1984)

    Michaël Van Remoortere
    17.03.2025

    Henri Bergson geloofde dat het fenomeen genaamd humor ontstond wanneer de materiële wereld tekortdeed aan onze spirituele aspiraties. Had hij lang genoeg geleefd om het werk van Chantal Akerman te zien, dan kon hij in haar films een bewijs van zijn stelling vinden. Niet alleen was Akerman een begenadigd metteuse en scène van Chaplineske slapstick-taferelen, ook hoe zij de romantische liefde toont is, door de kloof tussen wensdroom en al te menselijke realiteit, vaak een bron van onbedaarlijk gniffelen.

    Lees meer
    The List is Black
    opinion
    Lees meer

    The List is Black

    Greg de Cuir Jr
    02.02.2026

    What are we looking to replicate or reflect when we construct a list of the “greatest films of all time”? The canon is encoded in many of our educations and structures many of our discussions about film—whether we are anti-canon or not. So with exercises such as this newest effort, we are telling ourselves what we already know.

    Lees meer
    © I’m Hungry, I’m Cold (Chantal Akerman, 1980)
    I’m Hungry, I’m Cold (Chantal Akerman, 1980)
    article
    Lees meer

    Life Begins Right Here, Right Now

    Chantal Akerman’s I’m Hungry, I’m Cold (1984)

    Michaël Van Remoortere
    17.03.2025

    Henri Bergson believed that the phenomenon called humour arises when the material world falls short of our spiritual aspirations. Had he lived long enough to savour Chantal Akerman’s work, he could have found proof for his thesis. Not only was Akerman a gifted metteuse en scene of Chaplinesque slapstick, but how she depicted romantic love was also a source of uncontrollable chuckling, thanks to this gap between wishful dreaming and all-too-human reality.

    Lees meer
    I Don’t Feel at Home Anywhere Anymore (Viv Li, 2020)
    I Don’t Feel at Home Anywhere Anymore (Viv Li, 2020)
    essay
    Lees meer

    Oost west, thuis best

    Viv Li’s I Don’t Feel at Home Anywhere Anymore

    Bo Alfaro Decreton
    22.02.2025

    I Don’t Feel at Home Anywhere Anymore begint in de luchthaven van Beijing en eindigt in een grijze Brusselse winkelstraat waar het woord ‘home’ ostentatief en plakkerig op een grote vitrine prijkt. Viv Li omgordt haar terugkeer naar huis met de kille aanwezigheid van non-lieux: plaatsen die, volgens de Franse antropoloog Marc Augé, geen geschiedenis of identiteit in zich dragen noch uitnodigen tot uitwisseling. Iedereen blijft er anoniem. Zo plaatst Li non-lieux haaks op de thuisplek. Een thuisplek die evenwel niet louter synoniem staat voor het ouderlijke huis of de stad waar ze opgroeide, maar ook ontstaat door vriendschappen, herinneringen en vertrouwde gezichten.

    Lees meer

    Schrijf je in op onze maandelijkse nieuwsbrief voor een overzicht van nieuwe releases, teksten, en evenementen!

    Inschrijven

    yanco is een magazine en streaming bibliotheek voor korte films en beeldcultuur

    kortfilm.be vzw
    Boondaalse Steenweg 249
    1050 Elsene
    BE 0478 441 315
    info@yanco.be

    met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) van de Vlaamse Overheid

    VAF
    • over
    • colofon
    • privacy
    Facebook Instagram LinkedIn YouTube Letterboxd
    design door de Ronners
    website door eps en kaas