index

Aan de hand van de poëzie van een dichteres uit de zesde eeuw v.Chr. ontrafelt een groep vrouwen, waaronder filmmaker Barbara Hammer zelf, het papyrusgaas dat het lesbische lichaam omhult en brengt haar tot leven.

Shellie Fleming haalt Sylvia Plaths gedicht Tulips uit elkaar en maakt nieu­we woordcom­bi­na­ties. De poë­zie laat zich horen, zien en voe­len in Devotio Moderna, dat zo een zeer tast­ba­re erva­ring wordt.

Schrijfster Marguerite Duras, lid van het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog en echtgenote van een Holocaust-overlever, geeft in deze fictieve brievenfilm met haar titulaire alter ego stem en taal aan een diep-persoonlijk verdriet.

In 1954 nam Agnès Varda op een strand in Calais een foto van een man, een jongen en een dode geit. Bijna 30 jaar later keert ze terug naar dat beeld, dat moment, haar (niet altijd even juiste) herinneringen hieraan en de verbanden tussen het verleden, het heden en de toekomst.

Maryam Tafakory creëert een intieme innerlijke wereld die zich beweegt tussen het concrete en het abstracte. Lagen van gevonden en originele beelden worden over elkaar gelegd om de barsten, de weglatingen, de grenzen van de representatie op te vullen. Mast-del is een liefdeslied dat nooit door de censuur zou komen.

Alles in Anticipation of the Night wordt in een veelheid van aspecten getoond, in wisselende snelheden, met cruciale lichtwisselingen en korreligheid. Deze film neemt afscheid van de laatste zieltogende gedachte aan de zichtbare hoofdpersoon en alle primitieve ‘point of view’-trucjes van de narratieve cinema.

Een poëtische samensmelting van Yuri Norsteins herinneringen en zijn hoop en angsten voor de toekomst. De film toont zijn naoorlogse jeugd vol onverwerkte tragedies, maar ook, een klein wolfje uit een slaapliedje. Tale of Tales wordt door velen geprezen als de beste animatiefilm aller tijden.

Marguerite Duras neemt ons mee op een nachtelijke autorit door een onbewoond Parijs midden augustus, in één ononderbroken shot vanuit de auto. Van het einde van de nacht tot het ochtendgloren, laaft een verlaten Parijs zich aan aan de ontroerende voice-over van Duras, begeleid door cello.

All My Life is een drie minuten durende, glijdende camerabeweging langs een oud houten hek, omlijst door de blauwe lucht erboven en een strook zomerbruin gras daaronder. Op de soundtrack hoor je het gekraak en gesis van een oude plaat. Al snel zingt Ella Fitzgerald “All My Life” in een sessie uit 1936 met pianist Teddy Wilson.

Na de revolutie van 1979 verbood Iran het op het witte doek tonen van mannen en vrouwen die elkaar aanraken. Sindsdien bootsen regisseurs op allerlei manieren extatische spanning na. Nazarbazi maakt van deze intense momenten in de Iraanse film een poëtische collage.

In het verstilde maar toch verontrustende Blue presenteren de Thaise meester Apichatpong Weerasethakul en zijn vaste medewerkster Jenjira Pongpas Widner een koortsachtige sluimering en een gechoreografeerde dans van perkamentrollen.

Eva Giolo portretteert geruisloos en geduldig steeds opnieuw dezelfde actie. Haar eigen lichaam en die van haar geliefden vloeien anoniem in elkaar over via een reeks omhelzingen, vastgelegd op blauwgrijze, vervallen 16mm-pellicule. Aanblikken begraven zich in halzen en vingers verstrengelen zich of strelen liefkozend de contouren van de ander.

Deze experimentele film duikt in gevoelens van verlies en hulpeloosheid, restanten na een traumatische ervaring. De emotionele wonden worden visueel vertaald in een pulserende aanwezigheid die een donker en verontrustend beeld van vrouwelijkheid belichaamt.

La Jetée speelt zich af in een post-apocalyptische nabije toekomst. De levendige jeugdherinneringen van een naamloze man maken hem de perfecte proefpersoon voor een experiment in tijdreizen. Na een lange periode van conditionering wordt hij naar het verleden gestuurd, waar hij verliefd wordt op een vrouw die hij eerder zag op een pier.

In 1962 ging de geliefde en controversiële dichteres Forugh Farrokhzad naar Azerbeidzjan en maakte daar haar enige korte film: dit portret van een leprakolonie. The House is Black is een empathisch portret, dat een wereld belicht die gebukt gaat onder tragedie, maar toch door de gemeenschap wordt gedragen.

Een slapende man droomt van een schemerende stad. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar. De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden.

Kunstenaar Eva Giolo filmt haar vrienden in hun eigen huis en vraagt hen enkele kleine handelingen uit te voeren: gebaren die de fragiele balans van het dagelijks leven weerspiegelen, en soms agressiever worden. Een cinematografisch gedicht als antwoord op de wereldwijde pandemie van 2020.