Les Mains négatives

Zoals in de eerste regels van deze magnetische korte film wordt uitgelegd, verwijst “negatieve handen” naar de grotkunst uit het laat-paleolithicum, toen handen op wanden werden geplaatst en er pigment overheen werd geblazen, waardoor een negatief beeld achterbleef. Duizenden jaren later neemt Marguerite Duras ons mee op een nachtelijke autorit door een onbewoond Parijs midden augustus, in één ononderbroken shot vanuit de auto. Van het einde van de nacht tot het ochtendgloren, van de Bastille tot de Champs-Élysées, laaft een verlaten Parijs zich aan aan de ontroerende voice-over van Duras, begeleid door cello. 

De blauwe en zwarte tinten in de film waren aanvankelijk ongewenst, want afkomstig van defecte beelden die waren opgenomen voor Duras’ film Le Navire Night. In Les Mains négatives creëert Duras een literatuur die verder gaat dan het boek, waarin de grens tussen fictie en documentatie vervaagt. Ze ontneemt het fotografische beeld zijn documentaire functie en maakt zichtbaar wat nooit deel van de foto uitmaakte.