Mars exalté

Een slapende man droomt van een schemerende stad. We hebben al vaker personen zoals hij gezien. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar; overrompeld, stil, kwetsbaar, buitenaards, en met iedere adem intens levend. Hoe heette die jongen in Andy Warhols baanbrekende Sleep? Dit blootgeven van de intimiteit van een ander, het aan de wereld aanbieden van je geliefde—en daarmee onvermijdelijk ook een deel van jezelf—vormt ook de kern van Jean-Sébastien Chauvins betoverende Mars exalté, een erotische stadssymfonie in het oververhitte Parijs. Maar dan omgekeerd.

In tegenstelling tot andere muzen wordt Chauvins acteur, de koortsachtige Alain Garcia Vergara, niet in bezit genomen door de camera. Hij mag niet worden gedeeld in medeplichtigheid met de toeschouwer, de kijker, degene die hem aanraakt… Integendeel, de camera is in Mars exalté verstoken van macht—ze onderwerpt zich veeleer gehoorzaam aan het bevel van haar exhibitionistische minnaar Vergara, die, slapend of niet, er plezier in schept om gezien te worden.

De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden. De buitenwijken van Parijs zijn een liminale non-plaats die door een reeks kille nachtopnames zowel overbevolkt als verlaten aanvoelt. Zijn huid is de snelweg, de volle maan zijn achterwerk. Zelden was montage zo erotiserend: de dromende man wordt elke lege ruimte die wacht om gevuld te worden door menselijke aanraking en overspoeld met warmte die zijn verlangende lichaam doorkruist zoals licht de stad bij zonsopgang, van koplampen tot het ruwe zonlicht dat weerkaatst in glazen gebouwen en op zijn gezicht terwijl hij oncontroleerbaar zweet, steeds meer totdat… Zonsopgang. Zonder handen.