Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
Flowers Blooming in Our Throats
In Flowers Blooming in Our Throats zet de Brusselse Eva Giolo in op tactiliteit via een resem repetitieve handelingen, gefilmd op zonovergoten 16mm pellicule. De ritmische collage verdwaalt soms in raadselachtigheid, maar de toeschouwer krijgt wel denkruimte om eigen interpretaties of herinneringen aan de beelden te koppelen.
Een draaitol op spiegelglas geeft het startschot. De handen van een reeks gezichtsloze personages volgen elkaar op. Ze kneden, prullen, knippen en grijpen. Soms binnenshuis, soms buiten in de tuin. Nu en dan schuift Giolo een rode filter voor de lens. Met dat laatste wil de filmmaker een agressiviteit toevoegen aan de scènes, maar de serene natuur van de beelden steekt een stokje voor die intenties. Ook de klankband voegt weinig elementen toe om de kijker echt richting ongemak te sturen.
Of dat kwalijk is? Zeker niet. Want ook buiten de rode tinten moedigt de film aan tot meer dan observatie alleen. Sommige acties doen mijmeren over een vervlogen jeugdigheid, anderen zoeken de schoonheid op in de banaliteiten van het huishouden. Je zou die kwaliteiten kunnen afschuiven op het gebruik van analoog materiaal, maar dat zou oneerbiedig zijn. Daarvoor zijn de handelingen te nauwkeurig gekozen.
De aan flarden geknipte bloemen herinneren aan de vele boeketten die ooit op onze keukentafels pronkten. Diezelfde nostalgische sfeer is ook eigen aan het gefriemel en gepruts met rekkers en touw. Ze bevatten een kinderlijke onschuld die we in ons volwassen leven als naïef en vervelend zijn gaan aanschouwen. De handen die draden langs hun vingertoppen laten glijden, ramen sluiten of andermans handen grijpen, voelen als een soort verlengde van de eigen ledematen. Dit is poëtische cinema die je door het scherm heen trekt en je de kans geeft om even op adem te komen.