Tussen Schaarbeek en Evere ligt La Friche Josaphat, een uniek braakliggend groen terrein van vierentwintig hectare. Ooit was het een rangeerstation voor het splitsen en samenstellen van goederentreinen. Vandaag is het een van de laatste Brusselse sites die de biodiversiteit verrijken en beschermen. Want zeldzame fauna en flora worden in de grootstedelijke context immer bedreigd door vastgoedontwikkelaars. Talloze petities en burgerinitiatieven pleiten voor het behoud van La Friche als het Brusselse Zwin. Filmmaker lau persijn (die/hun) onderschrijft met underneath it flickers de aantrekkingskracht en het belang van de site.
underneath it flickers (lau persijn, 2024)
De natuur fluistert
lau persijns underneath it flickers (2024)
Persijn tracht het verschil tussen het zichtbare (bovengronds) en het onzichtbare (ondergronds) te overstijgen. Hun film maakt weinig visuele processen audiovisueel tastbaar, terwijl de fragiliteit van de pellicule doet mijmeren over de vergankelijkheid van La Friche. Het proces van degradatie geeft de natuurlijke wereld ook een kracht mee, weg van de conventionele menselijke blik.
Echt kijken en begrijpen vraagt inspanning en tijd, zeker als een gemeenschappelijke taal ontbreekt. Zoals linguïsten in Denis Villeneuve’s Arrival (2016) met buitenaardse wezens proberen te communiceren, zoekt persijn in underneath it flickers naar een manier om te converseren met de natuur. Contactmicrofoons worden ingezet om het gras een stem te geven en door op de gefilmde plaats ontwikkelde pellicule te begraven, wordt er ook naar tactiel contact gezocht. Aan het na enkele weken opgegraven gedegradeerde beeld kleeft de geest van de bodem.
Net zoals in Emmanuel Lefrants Parties visible et invisible d’un ensemble sous tension (2009) tracht persijn het verschil tussen het zichtbare (bovengronds) en het onzichtbare (ondergronds) te overstijgen. Hun film maakt weinig visuele processen audiovisueel tastbaar, terwijl de fragiliteit van de pellicule doet mijmeren over de vergankelijkheid van La Friche. Het proces van degradatie geeft de natuurlijke wereld ook een kracht mee, weg van de conventionele menselijke blik.
Door te focussen op de filmische interpretatie van de arena, zonder de specifieke urbane omgeving uit het oog te verliezen, wordt underneath it flickers erg universeel. De filmmakers schrijven een moedig hoofdstuk in het boek van de anthropocene cinema en maken daarmee een krachtig statement jegens de politieke wereld.
