Elephant is zonder twijfel Alan Clarke’s meest sombere film: een compilatie van achttien moorden in de straten van Belfast, zonder verklarende vertelling. Na elke moord blijft de camera langer dan prettig is, hangen bij de lichamen, waardoor de kijker wordt gedwongen om de wreedheid van hun dood onder ogen te zien.
Dit is het verhaal van Copa-Loca, een verlaten Grieks vakantieoord, met Paulina als het nog kloppende hart. Iedereen geeft om haar en zij geeft om iedereen — op alle mogelijke manieren.
In 1962 ging de geliefde en controversiële dichteres Forugh Farrokhzad naar Azerbeidzjan en maakte daar haar enige korte film: dit portret van een leprakolonie. The House is Black is een empathisch portret, dat een wereld belicht die gebukt gaat onder tragedie, maar toch door de gemeenschap wordt gedragen.
In Athene ontlopen vijf jongeren het wachten op een onbeduidende toekomst door vertier te zoeken in de luxueuze Airbnb-woningen die één van hen voor een schamele vergoeding schoonmaakt.
De dooi van de zogenaamde eeuwige sneeuw van Páramo, een neotropisch ecosysteem in het hoge deel van de Andes, vertelt over het ontstaan en (over)leven van het landschap.
Het portret van een jonge tiener met mentale gezondheidsproblemen, en een passie voor karate. Die slentert door East Kent en probeert verbaal en fysiek een hallucinatoire demoon te overwinnen.
Fireworks uit 1947 is een mijlpaal: de eerste Amerikaanse film met een gay verhaal. Kenneth Anger zelf speelt de hoofdrol. De film illustreert het ontwaken van een onderdrukt verlangen, een grove fantasie.
In een container, tussen dozen met goederen, vertellen twee mannen uit verschillende landen over hun ballingschap. Hun verhalen komen samen door hun gemeenschappelijke droom: Engeland bereiken.
In 1998 stierf Semira Adamu, een twintigjarige Nigeriaanse immigrante, op Belgische bodem door verstikking onder een politiekussen. Twintig jaar later vertellen twee vrouwen haar verhaal in een gedeelde strijdkreet.
Een meditatie over het fin de siècle in Thailand. De film deconstrueert hallucinerende beelden uit de typische Thaise melodrama B-films van de jaren tachtig die de kijkers meevoeren naar een kwetsbare natie op de rand van de waanzin.
Intieme, emotionele en soms gewelddadige momenten van afscheid: mannen, vrouwen en kinderen verlaten hun huis voor een (onbekende) toekomst als migrant.
In de kleedkamer van Cabaret Mademoiselle, de Brusselse hotspot voor drag queens, maken vier queer artiesten zich op voor de spiegel. Een ideaal moment om bij te praten en zich bloot te geven: een intergenerationeel gesprek over uit de kast komen en moederliefde.
Ana’s leven verandert radicaal als ze scheidt op haar veertigste. Elke dag wordt het tegenover haar familie moeilijker om te blijven doen alsof alles in orde is.
Een film over snelwegen, toeristen, betonnen picknicktafels en lauwe meloenen. Over een man die wil vertrekken en een kind dat hem tegenhoudt. Een zomerfilm.
Een slapende man droomt van een schemerende stad. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar. De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden.
In het midden van een eindeloze zee drijft een schip. De vijf bemanningsleden kampen met verveling, waaraan ze proberen te ontsnappen in een parallelle droomwereld. elephantfish lokt de kijker binnen in een geïsoleerde ruimte, met uitzicht op de vrijheid belovende verre horizon. De enige manier om aan de opsluiting te ontkomen, is via dagdromen.
Kunstenaar Eva Giolo filmt haar vrienden in hun eigen huis en vraagt hen enkele kleine handelingen uit te voeren: gebaren die de fragiele balans van het dagelijks leven weerspiegelen, en soms agressiever worden. Een cinematografisch gedicht als antwoord op de wereldwijde pandemie van 2020.
Otto woont in een afgelegen dorpje, meer dan duizend kilometer van zijn lief Casimir, een professioneel danser. Otto vindt troost in de bewegingen van zijn liefje en gaat met zijn eigen lichaam op zoek naar een manier om te vechten tegen de dagelijkse afstand.
Na twintig jaar stilte reist filmmaker Olga Lucovnicova terug naar het huis van haar overgrootouders, waar ze schadelijke trauma’s heeft doorstaan die een blijvende indruk achterlieten in haar geheugen.