Abonneer voor €30 en krijg een jaar lang toegang tot meer dan 70 korte films in onze streamingbibliotheek. Hiermee steun je niet alleen ons magazine, maar ook de betrokken filmmakers.
Nicht löschbares Feuer
The Inextinguishable Fire
Zoals vele van Farocki’s films heeft ook Nicht löschbares Feuer de vorm van een korte experimentele documentaire en een essayistische stijl die tekst, vertelling en beelden uit de massacommunicatie-industrie combineert. De film, die vroeg in de bijna vijftigjarige carrière van deze productieve kunstenaar werd gemaakt, is een kritiek op de Vietnamoorlog en op de rol van de industrie bij de productie van chemische wapens.
Nicht löschbares Feuer begint met de volgende vertelling: “Als we je foto’s laten zien van slachtoffers van napalm, dan sluit je je ogen. Je sluit je ogen voor de foto’s. Dan sluit je ze voor de herinnering. En dan sluit je je ogen voor de feiten.” Door zijn analyse van de productie, verspreiding en consumptie van beelden, legde hij de onlosmakelijke verbanden bloot tussen mediacultuur, politiek, technologie en geweld.
Bio Harun Farocki
Harun Farocki (1944–2014) begon zijn carrière als redacteur bij het filmtijdschrift Filmkritik en begon in de jaren zestig met het maken van films, in een sterk gepolitiseerde culturele omgeving. In de loop van zijn carrière produceerde hij talrijke radio-uitzendingen, video-installaties en meer dan honderd films, waarvan vele voor televisie. Hij is vooral bekend om zijn essayfilms, zoals Zum Vergleich, Ich glaubte Gefangene zu sehen, Auge/Maschine I–III, Arbeiter verlassen die Fabrik, Bilder der Welt und Inschrift des Krieges en Nicht löschbares Feuer. Veel van deze werken zijn expliciet politiek en behandelen thema’s als arbeidspraktijken en de productie van beelden. Zijn films onderzoeken ook vaak de relatie tussen oorlogvoering, kapitalisme en representatie.
Ontleden, om vervolgens de toeschouwer de onderdelen in elkaar te laten zetten. Dat is wat Farocki doet als filmmaker. In iedere film maakt hij de samenhang tussen de verschillende onderdelen zichtbaar en zorgt dat alle elementen opnieuw bij elkaar komen. Hij geeft de verantwoordelijkheid voor de beelden terug aan de toeschouwer. Ons geeft hij de stofzuiger en het machinegeweer in handen. Zolang wij onze ogen niet sluiten.
435
- Deze film was #18 in de “Greatest” Short Films of All Time 2025