Very Nice, Very Nice

In 1958 ging de tweeëntwintigjarige student beeldende kunst Arthur Lipsett aan de slag bij de National Film Board of Canada, de publieke filmproducent en -distributeur. Maar wat de jonge Lipsett echt interesseerde, was het verzamelen van stukjes geluid en beeld die NFB-filmmakers hadden weggegooid.  

Zijn eerste collagefilm Very Nice, Very Nice mixt tientallen zwart-wit foto’s met audiofragmenten van terloopse gesprekken. Het werk legt bloot hoe we ons achter een façade verschuilen in tijden van crisis, alsof er niks aan de hand is. Af en toe predikt een stem: “Very nice, very nice.” De subtiele kritiek op de tijdgeest van de jaren zestig in de VS, leverde de film een Oscarnominatie op.

Deze avant-garde mix van fotografie en geluid biedt een blik achter de “business-as-usual” en toont angsten die we liever willen vergeten. Net als andere films van Lipsett speelt Very Nice, Very Nice met de representatieve en esthetische codes van de documentaire. Het resultaat is een sarcastische herinterpretatie van het consumentisme, de massamedia en de populaire cultuur van de jaren vijftig. Beelden van de weerzinwekkende schade die zowel oorlog als technologische vooruitgang hebben achtergelaten, geven de film een blijvende impact. The Shining-regisseur Stanley Kubrick noemde Lipsetts film “één van de meest fantasierijke en briljante toepassingen van het filmscherm en de soundtrack die ik ooit heb gezien”. 

Hierdoor aangemoedigd, maakte Lipsett de volgende tien jaar een vuistvol gelijkaardige, intense korte films. Helaas ging zijn geestelijke gezondheid in deze periode snel achteruit. Hij spendeerde de laatste jaren van zijn leven in psychiatrische instellingen en beroofde zich op 49-jarige leeftijd van het leven. Je kan zijn explosieve films dan ook zien als een dramatisch inzicht in de aftakelende geest van de kunstenaar.