Colin Read, Verenigde Staten, Japan, Frankrijk, 2013, 40’
Voor Tengu: God of Mischief filmde Colin Read meer dan twee jaar lang skateboarders op straten, daken en in de metro’s van New York, Tokio en Bordeaux. De continuïteit van zijn bewegende camera maakt het werk tot een stadssymfonie.
In Brown Bag trekken Ari Marcopoulos en een bende East Coast skaters Manhattan in. De Nederlands-Amerikaanse fotograaf draaide de 8mm-beelden al in 1993, maar vond die korrelige tijdscapsule pas tijdens COVID terug in een bruine papieren zak.
De culturele diversiteit van Londen krijgt een gezicht wanneer Vivienne Dick haar vrienden, hun levensstijl, waarover ze praten en hoe ze praten in beeld brengt in deze caleidoscopische aaneenschakeling van ontmoetingen.
Cinema Fouad is een portret van Khaled El Kurdi, een jonge Syrische transvrouw die in Beiroet woont. De documentaire volgt haar traject van soldaat tot cabaretdanseres. Ze probeert zo geld in te zamelen voor haar genderbevestigende operatie.
Sylvia Kristel – Paris is een portret van de actrice Sylvia Kristel—bekend van haar vertolking in de erotische cultklassieker Emmanuelle (1974)—en een film over de onmogelijkheid van het biografisch geheugen.
Deze vijftien minuten durende video-installatie onderzoekt hoe Hongkong wordt afgebeeld in videogames. Het werk is tegelijk een virtueel veldonderzoek en een digitaal stadsportret.
De Marokkaanse schrijver en filmer Abdellah Taïa dwaalt door Caïro. Zijn handycam scant de Egyptische stad. Achttien jaar later kijkt Taïa terug op de herinneringen die hij en zijn verloren geliefde in de stad deelden.
Een spaarzaam en minimalistisch reisverslag over Istanbul. Een buitenlandse vrouw mediteert over het uiteenvallen van een relatie terwijl ze van hotelkamer naar hotelkamer verhuist. In een stad die tegelijkertijd toegewijd is aan de islam en aan seculier nationalisme, vindt ze haar toevlucht in kwetsbare en strenge rituelen.
Op 10 november om 9u05 in de ochtend stoppen elk jaar opnieuw over heel Turkije mensen waarmee ze bezig zijn. Auto’s gaan aan de kant, voetgangers staan stil. Op die dag en dat tijdstip overleed in 1938 Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter en eerste president van de Turkse republiek. Els Opsomer legt zo’n moment vast op beeld.
The Hymns of Muscovy is een reis naar de planeet uit de titel, een omgekeerde tweelingstad van Moskou in de ruimte. Terwijl we over het oppervlak glijden, passeren historische architecturale stijlen: het uitbundige socialistisch classicisme, ook bekend als het stalinistische imperium, het laconieke en brutalistische Sovjetmodernisme, en de mengelmoes van hun hedendaagse imitaties en heroplevingen.
Aan de rand van de stad staan de nieuwe moderne gebouwen stil en zoemt de snelwegbrug. Vogels cirkelen in de lucht en een jonge man, verborgen onder zijn hoodie, rijdt op zijn e-scooter over een pad door het park. Het enige irritante element is het geweer over zijn schouder.
Een slapende man droomt van een schemerende stad. Hij is de belichaming van elke engelachtige minnaar. De film duikt in en uit zijn pulserende erotische droom: in zijn opwinding droomt hij van landschappen, meer nog, van zelf het landschap te worden.