double bill #19

Ruimtes die bedoeld zijn om te kweken en te beheersen beloven controle, maar toch glipt er altijd iets rusteloos door de mazen van het net. In die stille ontsnapping komt net hun schoonheid tot bloei.

In Carnations betreden we een serre waar een kunstmatige zomer heerst en rijen bloesems zich uitstrekken naar kunstlicht. Martijn Van de Wiele bouwt een choreografie van arbeid op – er zit herhaling en ritme in de gecontroleerde precisie van de industriële bloementeelt. In Swollen Stigma dwaalt een vrouw van kamer naar kamer en glijdt zo tussen letterlijke en psychische ruimtes, terwijl herinneringen aan (of fantasieën van) een andere vrouw haar perspectief binnensijpelen. Sarah Pucill roept een Maya Deren-achtige dagdroom op waarin de grens tussen innerlijk verlangen en de buitenwereld vervaagt.

Afgeschermde omgevingen worden spiegels: de kas, het huis, elk met sporen van zorgzaamheid en verlangen. Deze films blijven hangen in afgesloten werelden – de ene botanisch, de andere psychologisch – en laten zien hoe zorgzaamheid de ruimtes waarin we leven vormgeeft.