index

In 1962 ging de geliefde en controversiële dichteres Forugh Farrokhzad naar Azerbeidzjan en maakte daar haar enige korte film: dit portret van een leprakolonie. The House is Black is een empathisch portret, dat een wereld belicht die gebukt gaat onder tragedie, maar toch door de gemeenschap wordt gedragen.

Filmmaker Nahid Rezaei keert terug naar haar meisjesschool om het leven van jonge studenten in Teheran te verkennen. De meisjes zijn vaak erg openhartig over hun hoop en dromen, lief ook, maar als ze over de toekomst praten, zijn ze ook af en toe verdrietig.

De droom van een Iran na de Islamitische Republiek maakt niet alleen deel uit van het online discours, maar ook van het protest op straat. Net dat is wat Iraans beeldend kunstenaar Saleh Kashefi verbeeldt in hun bekroonde video And How Miserable is the Home of Evil: dictator Ali Khamenei komt (eindelijk) ten val.

In So Can I combineert de Iraanse filmmaker Abbas Kiarostami live action en animatie. Terwijl twee schooljongens op tv naar geanimeerde dieren kijken (zoals springende kangoeroes en zwemmende vissen), zegt de ene jongen, “Dat kan ik ook”, en doet vervolgens de handelingen na.

Irani Bag is een split-screen video-essay over de vermeende onschuld van handtassen in post-revolutionaire Iraanse cinema. Maryam Tafakory brengt hiermee een krachtige politieke analyse van censuur en intimiteit.

Na de revolutie van 1979 verbood Iran het op het witte doek tonen van mannen en vrouwen die elkaar aanraken. Sindsdien bootsen regisseurs op allerlei manieren extatische spanning na. Nazarbazi maakt van deze intense momenten in de Iraanse film een poëtische collage.

Maryam Tafakory creëert een intieme innerlijke wereld die zich beweegt tussen het concrete en het abstracte. Lagen van gevonden en originele beelden worden over elkaar gelegd om de barsten, de weglatingen, de grenzen van de representatie op te vullen. Mast-del is een liefdeslied dat nooit door de censuur zou komen.