Meshes of the Afternoon

Voor haar invloedrijke avant-garde kortfilm Meshes of the Afternoon werkte de vooraanstaande experimentele filmmaker Maya Deren samen met haar toenmalige echtgenoot Alexander Hammid. De film is stil, behalve bij extra toegevoegde geluidseffecten, zoals het tikken van een klok.

De actie draait om een vrouw die naar huis terugkeert, daar in slaap valt en levendige dromen heeft die al dan niet in werkelijkheid plaatsvinden. Ze volgt herhaaldelijk een andere vrouw, die in het zwart gekleed is, een bloem vasthoudt en een spiegel als gezicht heeft. Telkens wanneer deze mysterieuze verschijning om de hoek verdwijnt, gaat Deren een huis binnen. 

De vrouw wordt gepeeld door Deren zelf. Door middel van repetitieve beelden en een complete mismatch met de objectieve kijk op tijd en ruimte, worden haar duistere innerlijke verlangens uitgebeeld. De camera volgt de vrouw vanuit opvallende hoeken, terwijl de belichting van deze zwart-witfilm scherpe, diagonale schaduwen produceert. Een mes, een telefoon en een sleutel keren steeds weer terug als visueel leitmotif en versmelten ook soms abrupt. Vervolgens betreedt ook een man, gespeeld door Hammid, deze dreigende, cirkelvormige fantasiewereld.

In 1957 voegde de Japanse componist Teiji Ito, de tweede echtgenoot van Deren, een sfeervolle, dromerige soundtrack toe aan de film.