double bill #4

Cinema heeft de kracht om aan het licht te brengen wat door duisternis wordt verborgen. Het herinnert aan de pijn van gisteren en roept op tot actie, in de hoop op een betere toekomst. Pauline Fonsny onthult verhalen die met uitwissing worden bedreigd en reconstrueert in À l’usage des vivants met miniatuurmodellen en gefragmenteerde getuigenissen de verstikkende stilte van detentie. In Trajectory Drift verstopt Iván Castiñeiras Gallego zijn personages in een zeecontainer, waar hun stemmen gevangen zitten tussen metalen wanden terwijl ze dromen van Engeland.

Beide filmmakers werken met schaduwen en zetten afwezigheid om in een taal van verzet. Het onzichtbare — of het nu gaat om een lichaam dat asiel wordt geweigerd of een reis die onder de radar moet blijven — vormt de kern van hun films. Binnen deze afgesloten ruimtes is de camera een instrument van verzet: om te herinneren, om te verbeelden en om ruimte te bieden aan wie vecht om gezien te worden.